جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٧ - حرب و محاربه

كسانى كه ايمان آورده ايد اگر (به راستى) مؤمنيد آن چه را از ربا كه تاكنون نگرفته ايد رها كنيد؛ پس اگر (چنين) نكرديد، بدانيد به جنگ با خدا و فرستاده وى برخاسته ايد.

در اين آيه واژه «حرب» در معناى جنگ واقعى و نظامى به كار نرفته، بلكه رباخوارى را مانند اعلان جنگ با خدا و در حكم آن دانسته است.

از همين ريشه (حرب) در قرآن دو مورد نيز در قالب فعلى و از باب «مفاعله» به كار رفته است؛ يك بار «حارَبَ» به صيغه ماضى و يك بار «يُحارِبونَ» به صيغه مضارع. در اين دو مورد نيز اين كلمه به معناى «جنگ» استعمال شده است.

يكى از اين آيات، درباره «مسجد ضرار» نازل شده است. بنيان گذاران اين مسجد كه اسلامشان منافقانه بود، قصد داشتند در پوشش مسجد، در واقع پايگاهى براى توطئه تشكيل دهند. از اين رو خداوند در وصف آنان و مسجدشان مى‌فرمايد:

وَالَّذِينَ اتَّخَذُوا مَسْجِداً ضِراراً وَ كُفْراً وَ تَفْرِيقاً بَيْنَ الْمُؤْمِنِينَ وَ إِرْصاداً لِّمَنْ حارَبَ اللّهَ وَ رَسُولَهُ مِنْ قَبْلُ وَ لَيَحْلِفُنَّ إِنْ أَرَدْنآ إِلاَّ الْحُسْنى وَ اللّهُ يَشْهَدُ إِنَّهُمْ لَكاذِبُونَ؛١ و آن هايى كه مسجدى اختيار كردند كه مايه زيان و كفر و پراكندگى ميان مؤمنان است، و (نيز) كمين گاهى است براى كسانى كه قبلا با خدا و پيامبر او به جنگ برخاسته بودند، و سخت سوگند ياد مى‌كنند كه جز نيكى قصدى نداشتيم. و(لى) خدا گواهى مى‌دهد كه آنان قطعاً دروغ گو هستند.

خداوند در اين آيه از كافران و دشمنان اسلام و مسلمين با عنوان «مَنْ حارَبَ اللّهَ وَ رَسُولَهُ» ياد كرده است.