جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٩٠ - هـ) توجه به عوامل بازدارنده و خنثى كردن آن ها
رسيد، خواه در جبهه جنگ باشد يا در بستر گرم، مىميرد. از سوى ديگر نيز هر انسانى تا وقتى كه عمرش تمام نشده و اجلش به پايان نرسيده است در هر شرايطى و در هر كجا كه باشد زنده مىماند.
بنا بر اين آموزه اسلامى و الهى، اگر عمر انسان تمام و پيمانه او پر شده باشد، خوددارى از رفتن به جبهه جنگ هيچ فايده اى ندارد و نمىتواند از مرگ او پيش گيرى كند، و اگر هم زمان مرگ او فرا نرسيده و هنوز عمرش باقى باشد، نبايد از رفتن به جبهه جنگ ترسى به دل راه دهد.
خداوند در اين زمينه مىفرمايد:
وَ ما كانَ لِنَفْس أَنْ تَمُوتَ إِلاّ بِإِذْنِ اللّهِ كِتاباً مُؤَجَّلاً؛١ و هيچ نفسى جز به اذن خداى متعال نخواهد مرد؛ (مرگ) حكمى است مدت دار.
با توجه به آيات قبل و بعد اين آيه كه به موضوع جهاد پرداخته اند، مفاد آيه نام برده اين است كه از رفتن به جبهه جنگ و شركت در جهاد در راه خدا نترسيد، زيرا مرگ هركسى تابع اراده و اذن الهى است. اگر اراده خدا به مرگ شما تعلق گرفته باشد نه تنها در جبهه، كه اگر در شهر و در ميان خانواده هم كه باشيد خواهيد مرد؛ با اين تفاوت كه اگر در جبهه و در راه خدا كشته شويد، به فوز عظيم شهادت رسيده ايد و اگر در ميان بستر بميريد از چنين پاداش بزرگى محروم خواهيد بود. از آن سو نيز اگر در اراده الهى مرگ شما فرا نرسيده باشد، بلكه اراده خدا بر اين باشد كه زنده بمانيد، در جبهه جنگ هم كه باشيد با همه تهديدها و خطرات زنده خواهيد ماند.
در همين باره، در آيه اى ديگر مىفرمايد:
[١] آل عمران (٣)، ١٤٥.