جنگ و جهاد - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٨٨ - هـ) توجه به عوامل بازدارنده و خنثى كردن آن ها
خداوند در يك آيه در اين مورد مىفرمايد:
قُلْ هَلْ تَرَبَّصُونَ بِنا إِلاّ إِحْدَى الْحُسْنَيَيْنِ وَ نَحْنُ نَتَرَبَّصُ بِكُمْ أَنْ يُصِيبَكُمُ اللّهُ بِعَذاب مِنْ عِنْدِهِ أَوْ بِأَيْدِينا فَتَرَبَّصُوا إِنّا مَعَكُمْ مُتَرَبِّصُونَ؛١ بگو: آيا براى ما جز يكى از اين دو نيكى (پيروزى يا شهادت) را انتظار مىكشيد؟ در حالى كه ما انتظار مىكشيم كه خدا از جانب خود يا به دست ما عذابى به شما برساند. پس منتظر بمانيد كه ما هم با شما در انتظاريم.
بنابراين شايسته نيست كسانى كه در راه باطل اند و به هيچ منبع قدرت فوق طبيعى چشم اميد ندارند همه چيز خود را به مخاطره افكنند، ولى مسلمانان كه در دنيا انتظار نصرت الهى را دارند و در آخرت به رحمت ايزدى و پاداش بزرگ جهاد و شهادت دل بسته اند، سختىها و ناهموارىهاى جنگ را تحمل نكنند و آنها را بهانه اى براى خوددارى از شركت در جهاد قرار دهند. آيا نبايد انگيزه كسانى كه در راه حق جهاد مىكنند قوى تر از انگيزه كسانى باشد كه در راه باطل به قتال و جنگ با مسلمانان روى مىآورند؟
در آيه اى ديگر خداوند به مسلمانان دلدارى مىدهد كه:
إِنْ يَمْسَسْكُمْ قَرْحٌ فَقَدْ مَسَّ الْقَوْمَ قَرْحٌ مِثْلُهُ؛٢ اگر به شما آسيبى رسيده (بدانيد كه) به آن گروه نيز آسيبى مانند آن رسيد.
زخمى شدن يا مجروح و مصدوم شدن در جنگ و ديگر حوادث تلخ آن، مخصوص شما مسلمانان نيست، بلكه ميان شما و دشمنانتان مشترك است. بنابراين، بايد تحمل داشته باشيد و در انتظار لطف و رحمت
[١] همان، ٥٢. [٢] آل عمران (٣)، ١٤٠.