باشد، مؤلف معانى واژگان آن‌ها را بيان مى‌كند. اما گاهى دشوارى فهم، از ناحية تركيبات يا ناسازگارى‌هاى احتمالى با ديگر روايات يا مبانى است. شرح اين‌گونه روايات - به ندرت - در مفتاح‌الفلاح آمده است. برای مثال، شرح رواياتي چون «أَفْضَلُ الْأَعْمَالِ أَحْمَزُهَا»؛ بهترين كارها دشوارترين آنها است.[١٦٦] و يا شرح «إِذَا صَلَّيْتَ فَصَلِّ فِي نَعْلَيْكَ إِذَا كَانَتْ طَاهِرَةً»؛ هر گاه خواستى نماز كنى، در نعلين عربى نماز كن، مشروط بر اين‌كه پاك باشد[١٦٧] و نیز صفحات (١٠٧، ٢١٤، ٢١٧، ٢٢٦و...) در كتاب حاضر ديده مي‌شود.

گفتنى است، در بخش‌هايى از كتاب مباحث فقهى مختصرى نيز ديده مى‌شود. معمول اين بحث‌ها در تعيين اوقات نمازهاست.[١٦٨]

آنچه گذشت، تنها نمونه‌اي از توانمندي‌هاي شيخ بهايي در پژوهش‌هاي حديثي بود. بر اين اساس، به نظر مي‌رسد كه وي در پايه‌گذاري شيوه‌هاي نوين و سبك هاي كارآمد در نگارش‌هاي حديثي، فردي زبردست و نوآور بوده است. بررسي دقيق آثار وي و روش‌هاي فهم حديث او نيز نيازمند بازكاوي مجدد در پژوهش‌هاي بنيادي است.

[١٦٣]. ص ٣٢.

[١٦٤]. ص٢٥.

[١٦٥]. ص ١٤١«وقت زوال»، ص٢٠١ «وقت نماز عشاء».