است و سعى كرده تا بعضى از واژگان را توصيف كند؛ برای نمونه، او واژگانى همچون الاسدال،[٩٧] الذقن، القصاص،[٩٨] التور،[٩٩] الكعب،[١٠٠] الودى،[١٠١] الصماء،[١٠٢] القفر،[١٠٣] الباه،[١٠٤] السابرى، الجرى،[١٠٥] التلحى،[١٠٦] الناب، الحافر، الذكى،[١٠٧] السلّ،[١٠٨] بلع[١٠٩] و... را تبيين كرده است. روش مؤلف در تبيين، گاه بيان اجمالى معناى واژه است، مانند:

- التور: إنا يشرب منه.[١١٠]

- الاسدال في اللغة: إرخاء الستر وطرف العمامة ونحوهما.[١١١]

گاهى نيز مؤلف به مباحث فقه اللغه واژه‌ای مى‌پردازد.[١١٢] برای مثال معانى چهارگانه «كعب» را بيان مى‌كند و سپس به صورت مفصل به بررسى يكايك معانى آن‌ها ‌و تطور معاني پرداخته و در پايان قول مختارش را تبيين مي‌كند.[١١٣]

ب) قواعد صرف و نحو:

شيخ بهايى اديبى تيزچنگ است، اما حبل‌المتين را ميدانِ تاخت و تاز مباحث صرف و نحو نمى‌داند. او همواره مراقب است كه از غرض اصلى كتاب (گردآورى احاديث فقهى و استخراج احكام الهى) خارج نگردد. البته مى‌دانيم كه مباحث ادبى در برداشت‌هاى مختلف از روايت مؤثر است؛ از اين رو، مطالبى مانند: مباحث صرفى،[١١٤]

[٩٤]. ص ٥٢.

[٩٥]. ص ٥٩.

[٩٦]. ص ٧٣.

[٩٧]. ص ٧٤.

[٩٨]. ص ١١٤.

[٩٩]. ص ٦١٤.

[١٠٠]. ص ٥٤٢.

[١٠١]. صص ٣٣٩-٣٣٨.

[١٠٢]. ص ٥٧١.

[١٠٣]. ص ٦١١.

[١٠٤]. صص ٣٣٩-٣٣٨.

[١٠٥]. ص ٤٢٥.

[١٠٦]. ص ٦٨٧.

[١٠٧]. ص ٧٤.

[١٠٨]. ص ٥٢.

[١٠٩]. ص ٦١٤.

[١١٠]. ص ٧٣.

[١١١]. ص ٨٥.