بر اساس این دیدگاه، پوشیدن لباس قرمز، امری ناپسند است. امام باقر ٧ قرمز را رنگ لباس شیطان معرفی کرده‌اند[٤٤١] و در جایی دیگر، آن را لباس پادشاهان سرکش دانسته و آن‌ها را اولین گروهی شمرده‌اند که این رنگ را برای خود انتخاب کرده‌اند.[٤٤٢]

پوشش يكي از شئون انساني است و به خصوصيات افراد مربوط مي‌شود. لباس، از اعتقادات، فرهنگ و آداب سخن مي‌گويد، چنانچه امام باقر ٧ در موردی رنگ لباس را نماد گروهی خاص دانستند.[٤٤٣] بنابراین، معرفی شیطان و پادشاهان سرکش به رنگ قرمز، نشان از خصوصیات آن‌ها دارد؛ رنگی که هیجان‌آور بوده و موجب تحریک سیستم عصبی می‌شود. رنگ قرمز به عنوان نماد جرم، گناه و شهوت مورد استفاده قرار می‌گیرد که شاید به سبب رابطه‌ آن با خون و مسائل جنسی باشد. شیطان در بسیاری از فرهنگ‌ها با رنگ قرمز کشیده می‌شود؛ البته قرمز نماد عشق هم هست که آن هم ریشه در احساسات شدید و محرک دارد. شاید نهی معصومان از پوشیدن این رنگ برای آقایان، با این تأثیرات و فرهنگ‌ها ارتباط داشته باشد.

یکی دیگر از علت‌های ناپسندیِ پوشش قرمز، انگشت‌نما بودن آن است. در فرهنگ اسلامی استفاده از لباس‌ شهرت ناپسند است و قرمز، پوششی انگشت‌نماست. در حديثى از امام صادق ٧ به برخى از احكام پوشش‌ها اشاره شده است. در این روایت، ايشان به نقل از اميرالمؤمنين ٧ می‌فرماید: «رسول خدا ٦ مرا از پوشيدن لباسى كه باعث انگشت‌نما شدن و شهرت در ميان مردم باشد، نهى كرد، اما من نمى‌گويم كه ايشان شما را از پوشيدن لباسى كه قرمز سير است، بازداشته است.[٤٤٤]

در حدیثی دیگر، اجازۀ استفاده از این رنگ برای لباس عروس، داده شده است. امام صادق ٧ می‌فرماید: «(پوشیدن)رنگ قرمز تند مکروه است، مگر برای عروس.»[٤٤٥]

این دو حدیث، نشان می‌دهد لباس قرمز در حالت عادی، نوعی لباس شهرت است

[٤٣٤]. علل‌الشرائع، ج ٢، ص ٣٤٨، ح ٣.

[٤٣٥]. کافی، ج ٦، ص ٤٦٧، ح ٥.

[٤٣٦]. «عَنْ أَبِي‌جَعْفَرٍ ٧ قَالَ: صِبْغُنَا الْبَهْرَمَانُ‌ وَ صِبْغُ بَنِي أُمَيَّةَ الزَّعْفَرَانُ»؛ کافی، ج ٦، ص ٤٤٨، ح ١٠.

[٤٣٧]. «نَهَانِي رَسُولُ اللَّهِ ص عَنْ لُبْسِ ثِيَابِ الشُّهْرَةِ وَ لَا أَقُولُ نَهَاكُمْ عَنْ لِبَاسِ الْمُعَصْفَرِ الْمُفْدَم‌»؛ کافی، ج ٦، ص ٤٤٧، ح٤.

[٤٣٨]. کافی، ج ٦، ص ٤٤٧، ح ٥.