نیست و نشان‌دهندۀ نوعی تعامل میان انسان و این رنگ است. زیبایی سبز به قدری جلب توجه می‌کند که خداوند، در موارد متعددی بهشت را با این رنگ معرفی کرده است، مثلاً در آيه ٣١ سوره «کهف» می‌فرماید: وَ يَلْبَسُونَ ثِياباً خُضْراً مِنْ سُنْدُسٍ وَ إِسْتَبْرَقٍ مُتَّكِئينَ فيها عَلَى الْأَرائِكِ نِعْمَ الثَّوابُ وَ حَسُنَتْ مُرْتَفَقا؛ جامه‌هايى سبز از ديباى نازك و سِتبر مى‌پوشند. چه پاداش خوبى و چه آسايش‌گاه نيكويى!

در جایی دیگر می‌فرماید: مُتَّكِئينَ عَلى‌ رَفْرَفٍ خُضْرٍ وَ عَبْقَرِيٍّ حِسانٍ؛[٤٢٨] بر بالش‌هاى سبز و فرش‌هاى زيبا تكيه مى‌زنند.

این استفاده‌ها نشان‌دهنده موافقت رنگ سبز با فطرت آدمی و زیباییِ آن است.

در قرآن کريم درختان بهشتي با تعبیر «مُدْهامَّتانِ»[٤٢٩] توصیف شده‌اند. «مدهامتان» از مادۀ «ادهيمام» و از ريشۀ «دهمه» (بر وزن تهمه) در اصل به معناى «سياهى» و«تاريكى شب» است. سپس به سبز پُررنگ اطلاق شده است. بر این اساس، «مدهامتان» بيانگر نهایت خرّمى و زیبایی آن دو بهشت است.[٤٣٠]

در روایات نیز زیبایی رنگ سبز مورد توجه است. امام سجّاد ٧ می‌فرماید: «هر كه مؤمنى را بپوشاند، خداوند او را از جامه‌هاى سبز (بهشتى) می‌پوشاند.»[٤٣١] معصومان، خود، از رنگ سبز در لباس بهره می‌بردند. لباس پوشيدن، كارى ساده و روزمره است، ولى اولياى دين در اين زمينه رفتار و گفتارهای قابل توجهی دارند که می‌تواند الگوی پوشش قرار گیرد. اولیای الهی، زیبایی پوشش را در عین سادگی آن امری مهم تلقی کرده و از رنگ سبز برای جلوه بخشیدن به پوشش خود استفاده می‌کردند. در خبرى آمده كه: رسول خدا ٦ قبايى از سندس داشتند؛ وقتى آن را مى‌پوشيدند رنگ سبزش به همراه سپيدى رنگ آن حضرت، به ایشان جلوه‌ای خاص مى‌بخشيد.[٤٣٢]

٣ـ٣. جلادهندۀ چشم

سیستم بینایی که شامل چشم، سلول‌های عصبی و مغز انسان می‌شود، رنگ‌ها

[٤٢١]. الرحمن، آیۀ ٧٦.

[٤٢٢]. الرحمن، آیۀ ٦٤.

[٤٢٣]. تفسیر نمونه، ج ٢٣، ص ١٧٦ و ١٧٧ و نیز ر. ک: المیزان، ج ١٩، ص ١١١

[٤٢٤]. کافی، ج ٢، ص ٢٠٥، ح ٤.

[٤٢٥]. احیاء علوم الدین، ج ٧، ص١٣١.