یک سنگ می‌بینید ولی اگر آن را جلو بیاورید و در آن دقیق شوید صورت خود را در آن می‌بینید . این از نظر عارف . اما از نظر فیلسوف . فیلسوف نگاه می‌کند ، عالم را سراسر متغیر می‌بیند ، ثابتی در عالم نمی‌بیند . در عین حال می‌بیند نظام عالم ثابت است . فکر می‌کند که متغیر نمی‌تواند ثابت را نگه دارد . عالم متغیر است مثل آبی که‌ در حرکت است ، و اگر شما در این آب متغیر یک نقش ثابت ببینید می‌دانید که این نقش ثابت از آب متغیر نیست ، نقش ثابت باید از جای‌ دیگر به اینجا آمده باشد .

گشت مبدل آب این جو چند بار

عکس ماه و عکس اختر برقرار

بدن انسان حکم همان آب جوی را دارد ، دائما در حال تغییر و تبدیل است‌ . برخی از سلولهای بدن ، خود سلولها می‌میرند و سلولهای نوی بجای آنها می‌آید . برخی از سلولها خود سلول نمی‌میرد ولی بدن او دائما تغذی می‌کند ، بدل ما یتحلل می‌گیرد ، زوائد را حذف می‌کند ، یعنی بدن او هم مثل بدن خود انسان دائما در حال تغییر و تبدیل است . در نتیجه ماده ثابتی در بدن ما وجود ندارد ، ولی در عین حال ما در طول سالهای عمر علاوه بر اینکه‌ شخصیتمان ثابت است و می‌فهمیم که ما همان ما هستیم که از اول بوده‌ایم و [ ( من ) ] امروز مغایر با [ ( من ) ] چهل سال پیش نیست ، نظام بدنمان‌ نیز همان نظام است ، هر که ما را در گذشته دیده باشد می‌بیند اندام همان‌ اندام و چشم همان چشم و ابرو همان ابرو است . فرسوده‌تر می‌شود ولی نظام‌ عوض نمی‌شود . پس « من عرف نفسه فقد عرف ربه » باز این جمله برای یک‌ نفر عامی مفهوم دیگری دارد .