وظایفی دارد . اگر بدانیم ، علمای حقیقی و واقعی را از غیر آنها تمیز می‌دهیم . هم نمی‌دانیم خودمان در مقابل علماء چه وظایفی داریم . در مقابل‌ آمده‌ایم و یک حرفها و مسائل دیگری را از خودمان وضع کرده‌ایم که گاهی سر به جاهای عجیب می‌زند .

داستان میرزای قمی و خواندن شاهنامه

درباره میرزای قمی قضیه‌ای معروف است . این مرد شاگرد وحید بهبهانی آن‌ مرد عالم فحل بزرگ که عده زیادی از مجتهدین بزرگ شاگرد او بوده‌اند بوده‌ است . میرزای قمی که اهل شمال ایران بوده است پس از اینکه تحصیلات خود را در کربلا در محضر وحید انجام می‌دهد بر می‌گردد به وطن خود و مردم همه‌ می‌گویند که میرزا ابوالقاسم برگشته است . ولی مردم دهاتی [ وظیفه او را ] هیچ تشخیص ندادند . بالاخره شب از او در یک جلسه‌ای دعوت می‌کنند که‌ آقا حالا ملا شده است بیاید و وظیفه‌اش را انجام بدهد . وقتی می‌آید و آنجا می‌نشیند ، یک شاهنامه می‌آورند و جلوی او می‌گذارند و می‌گویند قدری‌ شاهنامه برای ما بخوان . بیچاره چیزی که به عمرش نخوانده است شاهنامه‌ است . به هر حال شروع می‌کند قدری یواش یواش خواندن . آنها سرها را تکان می‌دهند و می‌گویند که ای افسوس ، حیف این چند سال درس خواندن و پولهائی که خرج کردید ، بروید فلان ملا را بگوئید بیاید . آن ملا می‌آید ، دامن رابالا می‌زند و شمشیر را به دست می‌گیرد و یک شاهنامه‌ای درست مثل‌ آن شاهنامه‌ای که در قهوه خانه‌ها می‌خواندند می‌خواند ، و به او می‌گویند شاهنامه خواندن اینست ، پس تو چه درسی خوانده‌ای ؟ ! در یکی از شهرستانهای ایران که یک سال به آنجا رفته بودم ،