محمدتقى شريعتى و از سال ١٣٤٧ دكتر على شريعتى فرزند او نيز در اين پايگاه سخنرانى مى‌كردند. به دليل اختلاف نظر شهيد مطهرى با ميناچى بر سر اداره حسينيه و اختلافات فكرى با دكتر شريعتى، شهيد مطهرى در پايان سال ١٣٤٩، مؤسسه را ترك كرد و اين تشكل در اختيار دكتر على شريعتى قرار گرفت. با رفتن شهيد مطهرى روحانيان ديگرى همچون محمدتقى فلسفى، شهيد باهنر، هاشمى رفسنجانى و خزعلى نيز حسينيه را ترك كردند. «١» دكتر شريعتى نيز از اين رويداد خوشحال بود. «٢» حسينيه ارشاد در آبان ١٣٥١ به دليل ترس رژيم پهلوى از فعاليتهاى آن، تعطيل شد. پس از آن دكتر شريعتى تا مهر ١٣٥٢ آزاد ماند و در اين زمان دستگير شد و پس از ١٨ ماه زندانى در نوروز سال ١٣٥٤ آزاد گشت؛ اما در ٢٩ خرداد ١٣٥٦ در لندن بر اثر سكته قلبى در گذشت و انقلابيون از اين حادثه عليه رژيم پهلوى بهره‌بردارى كردند. «٣» دكتر شريعتى از يك سو به دليل خلاقيت فكرى و سخنرانيهاى پرجاذبه، مايه اميد انقلابيون مسلمان به شمار مى‌آمد؛ چون جوانان را به سوى خود جذب مى‌كرد و اين كار پسند رژيم پهلوى نبود و در دل رژيم رعب ايجاد مى‌كرد.
ا جريان شناسى سياسى معاصر ايران ٢٣٧ فهرست منابع‌ ما از جهت ديگر حملات تند او به روحانيت شيعه موجب نگرانى شديد انقلابيون مسلمان مى‌شد؛ چون باعث انحراف مسير مبارزه مى‌گرديد و از اين رو از نظر رژيم امرى پسنديده به نظر مى‌آمد.
رژيم پهلوى به دليل وابستگى‌اش به نظام سرمايه دارى آمريكا، ماركسيست‌ها را دشمن خود مى‌دانست و از اقداماتى كه عليه تفكرات‌