در اختیار عراق قرار داشت تا تسلیحات و لوازم مورد نیاز خود را از این طریق وارد نماید[١٦٣]. سفر غیرمنتظرة دو تن از بلندپایه ترین مقامات عراق (رمضان و طارق عزیز) به عربستان و کویت و تمدید یک روزة اجلاس وزیران خارجه شورای همکاری خلیج فارس برای گفت وگو با مقامات عراقی، موضوع درخواست عراق از کویت برای واگذاری جزایر بوبیان، فیلکه و وربه و هماهنگی بیش تر برای اجرای عملیات نظامی علیه ایران را بر سر زبان ها انداخت [٦٠٥]. کمک های مالی عربستان و کویت یکی از منابع اصلی عراق در تأمین نیازهای تسلیحاتی جنگ بود. دولت مصر نیز علاوه بر ارسال قطعات تسلیحات ساخت شوروی به عراق، در تأمین نیروی انسانی مورد نیاز جنگ به عراق کمک می کرد.

حمایت های سیاسی و دیپلماتیک اعراب از عراق همچنان به طور گسترده ادامه داشت. حامیان عراق در جهان عرب کوشیدند که سوریه و لیبی را از ایران جدا کرده و با بازگرداندن مصر به جهان عرب، موضع واحد و محکمی در مقابل جمهوری اسلامی ایران اتخاذ نمایند. تلاش دیپلماتیک آنها در مجامع بین المللی به خصوص در شورای امنیت برای تحریم تسلیحاتی ایران ادامه داشت و اوج فعالیت های دیپلماتیک آنها در قالب اجلاس سران کشورهای عضو اتحادیه عرب در امان بروز یافت. عربستان از چند ماه قبل از تشکیل اجلاس امان تلاش کرد تا در این اجلاس جبهه متحدی علیه ایران به وجود آورد و به امریکا نشان دهد که اعراب یکپارچه مصمم به مخالفت با ایران هستند. دولت امریکا هم خواستار حمایت سران کشورهای عرب از اجرای کامل قطعنامه ٥٩٨ سازمان ملل متحد بود. معمر قذافی با اشاره به اینکه امریکا تشکیل دهنده این کنفرانس است از شرکت در آن خودداری کرد[٨٠٩]. شرکت کنندگان به دو گروه تقسیم شدند. در گروه نخست کشورهای سوریه، الجزایر، یمن جنوبی و لیبی بودند و در رأس آنها سوریه قرار داشت. سوریه ضمن حمایت از جمهوری اسلامی ایران معتقد بود که این جنگ ریشه در توطئه های امپریالیستی و صهیونیستی دارد و سران عرب نباید در مورد ریشه های بحران منطقه دچار توهم شوند و سراغ دشمن غیرواقعی بروند. گروه دوم در پی عمده کردن خطر ایران بود. اکثر کشورهای عربی در این گروه جای داشتند و امریکا از آنها حمایت می کرد. برخی از آنها خواهان آن بودند که پیمان دفاع مشترک عربی احیا و به اجرا گذاشته شود و برخی دیگر خواستار قطع روابط دیپلماتیک با ایران بودند که با مخالفت گروه نخست مواجه شد[٧٩٨]. در اجلاس امان در پشت درهای بسته، بازگشت مصر به جهان عرب و آشتی حافظ اسد و صدام حسین مورد بحث و گفت وگو قرار گرفت. شاه اردن بر این موضوع تأکید داشت که "آشتی میان سوریه و عراق راه را برای موفقیت اجلاس امان هموار می سازد" و بازگشت مصر به جهان عرب موجب تقویت مواضع اعراب و انسجام بیش تر آنها می شود. حامیان عراق تهدید می کردند در صورت نپذیرفتن بازگشت مصر، آنها به تنهایی اقدام به برقراری مجدد روابط دیپلماتیک با قاهره خواهند کرد[٨٠٨ و ٨١٩]. هنوز میهمانان امان به کشورشان بازنگشته