جنگ را برای خودش محفوظ داشته باشد، باید اعمال این حقوق را به وسیله دیگران محترم بشمارد. در غیر این صورت باید جهت اعمال نفوذ برای ثبات امنیت در جهان این قواعد حقوق بین الملل را کنار گذاشت.

ثانیاً، اقدام امریکا در مین گذاری بنادر نیکاراگوئه - که از طرف دادگاه بین المللی لاهه غیرقانونی اعلام شد - ربطی به مین گذاری ایران در خلیج فارس ندارد. در آن موقع و در آن محل امریکا درگیری و حالت جنگ را با نیکاراگوئه اعلام نکرده بود و علاوه بر این مین گذاری آب های نیکاراگوئه نقض تمامیت ارضی نیکاراگوئه بود. مین گذاری ایران در خلیج فارس به منزله حمله به اراضی امریکا و حتی کشتی رانی امریکا نیست. ممکن است در نهایت بدترین امر تهدید علیه کشتی رانی جهانی باشد که مستلزم اقدام جهانی است، نه امریکا که کلانتر خلیج فارس و یا پلیس نظم حقوق بین المللی نمی باشد و حق ندارد به دیگران بگوید که چرا طبق روال امریکا عمل نمی کنند.

ثالثاً، تشویق ضمنی شیخ نشین های عرب نمی تواند پایه ای برای عمل باشد؛ به خصوص وقتی آنها حتی حاضر نیستند به امریکا تسهیلات بندری برای نگه داری ناوگان امریکا در منطقه بدهند. به نظر می آید روی میزان اشتیاق و تشویق آنان مبالغه شده است و به گمان من آنها مایلند که محرمانه خیلی حرف زده و پول ها خرج کنند ولی در بازی بزرگ سیاسی آنچه در نهان خرج می شود، معمولاً دیر یا زود بر ملا می شود و آنچه در نهان گفته شده از لحاظ حقوقی بی ارزش و از لحاظ سیاسی کم بها و موجب شکست است.

نهایتاً، حقوق بین الملل دفاع مشروع که آن را "دانیل وبستر" - که ١٥٠ سال قبل وزیر خارجه امریکا بود - تنظیم کرد و تاکنون مورد استناد ما و دیگران بوده است، اجازه نمی دهد که به طور موجه زور به کار برده شود مگر اینکه ناچار به اعمال زور فوری و غیرقابل اجتناب باشیم و لحظه ای برای بحث و گفت وگو وجود نداشته باشد. ولی مکرر به امریکا اطلاع داده شده است که مین ها قابل جمع آوری هستند و آنها هیچ گونه تهدید فوری برای نیروهای امریکایی در خلیج فارس نمی باشند. حتی بدون بحث درباره تبعات حقوقی منشور ملل متحد روی این قانون، عمل امریکا در چارچوب منشور سازمان ملل متحد قابل توجیه نیست و منشور اعمال زور را توجیه نمی کند، مگر اینکه شورای امنیت آن را مجاز بشناسد.»[١]

١ ١٦

با توجه به پافشاری جمهوری اسلامی ایران بر ضرورت شناسایی متجاوز، رسانه های جهان در تحلیل ها و تفسیر های خود با تأکید بر اینکه عراق آغازکننده جنگ بوده است، به بررسی این بحران پرداخته اند. روزنامه "جنگ" چاپ پاکستان با مقایسه قوت ها و ضعف های دو کشور نوشت: «علی رغم اینکه عراق جنگ را با بهره گیری از یک ارتش ٧٥٠هزار نفری به ایران تحمیل کرد، ایران اسلامی لشکریان صدام را در هم شکست و خاک خود را از آنان باز پس گرفت.

[١] ٤١. مأخذ ٣٠، ص آخر، روزنامة کریستین ساینس مانیتور.