آورده است: «این زندان در شهر بغداد مشرف بر پل "الخر" در منتهی الیه منطقه ای که سابقاً قصر الرحاب نام داشت، قرار دارد. پس از سال ١٩٦٨، برای مخفی نگه داشتن ماهیت این محل در مدخل آن یک مجسمه آزادی نصب کردند و تابلوی بزرگی در بالای ساختمان قرار دادند که روی آن نوشته است: "کاخ گروهان پاسداری بغداد". زندان قصر النهایه از سال ١٩٦٨ تاکنون زیر نظر مستقیم صدام حسین و به وسیله سازمان امنیت ملی اداره می شود. در مورد حجم و شکل سلول ها در زندان قصر النهایه در گزارش آمده است که برخی از آنها به اندازه ١٥٠ سانتی متر در ١٥٠ سانتی متر با ارتفاع ٣ متر هستند که تنها دارای یک سوراخ در سقف سلول است و از این سوراخ زندانی ها و غذای آنها به داخل پرتاب می شود. در هر یک از این سلول ها که منفذ دیگری برای ورود نور و هوا در آنها وجود ندارد، چهار زندانی قرار می گیرند. علاوه بر سلول های مذکور سلول های دیگر به طول ٥/١ متر و عرض نیم متر و ارتفاع ٢ متر وجود دارند. در این سلول ها آب لجن تا سطح زانوی زندانی می رسد. دیوارهای این سلول ها دارای برآمدگی های تیز سیمانی است و زندانی در همین حال مدتی به دیوار بسته می شود تا اعتراف کند. زندانی در این نوع سلول ها شماره معینی دارد که لازم است آن شماره را به جای نامش حفظ کند. زندانی همچنین از گفت وگو با سایر زندانیان منع می شود.

رژیم عراق از وسایل و ابزار مختلف زیر برای شکنجه زندانیان استفاده می کند: وسایل برقی مانند: اطوی برقی، چکش و انبردست، هویه لحیم، کابل برق، اره و درل برقی، پنکه سقفی، دستگاه تولید باد (کمپرسور)، آبگرمکن برقی، دستگاه های ضبط صوت، چرخ گوشت های بزرگ، دستگاه های برقی برای کندن موی سر و سایر اعضای بدن زندانی، صندلی های آهنی که در پشت آن ستون های آهنی به ارتفاع ٢ متر مجهز به حلقه های متحرک تعبیه شده است و برای شکنجه سر زندانی را در یکی از حلقه ها جای داده و سپس قطرات آب را به طور آهسته روی سر اصلاح شده زندانی فرو می ریزند. از این نوع صندلی ها معمولاً در زمستان استفاده می کنند. دیگر ابزارهای شکنجه عبارتند از: جرثقیل بزرگی که در وسط اتاق نصب شده و زیر آن حفره عمیق پر از آب لجن قرار دارد. در این نوع شکنجه زندانی را توسط جرثقیل بالا برده و ناگهان به درون گودال لجن رها می کنند. زنجیرهای آهنی و طناب در اندازه های مختلف از سقف آویزان است و حلقه های آهنی برای به صلیب کشیدن زندانیان به دیوارها نصب شده است. بطری های سرشکسته، طناب و کابل در اندازه های مختلف، شیلنگ های پلاستیکی، باطری های نوک تیز، حوض های روغن و قیر داغ و گودال های اسید نیتریک، صندوق های آهنی شکل که زندانی را پس از قرار دان در آنها ظرف چند دقیقه به پودر تبدیل می کند. این دستگاه در سازمان امنیت شهر کرکوک، بصره و بغداد موجود می باشد. همچنین کپسول های گاز سمی و سرمازا مانند گاز فریون که در زمستان جهت ایجاد سرمای شدید استفاده می شود؛ رنگ های مختلف جهت رنگ آمیزی صورت زندانیان و بالاخره دستگاه و ابزارآلات آهنی و چوبی گوناگون برای شکنجه زندانیان در آن موجود است.[١]

[١] ١٨. روزنامه کیهان، ٧/٨/١٣٦٦، ص٣.