روزشمار جنگ ایران و عراق - مرکز اسناد و تحقیقات سپاه - الصفحة ٤٧ - مقدمه

وی از ٢٥ آبان تا ٩ آذر برای گفت وگو با دبیرکل در نیویورک خواهد بود.[٨٤٥]

مسئولان جمهوری اسلامی ایران اعتماد چندانی به سازمان های بین المللی نداشتند؛ به خصوص عملکرد شورای امنیت در آغاز تجاوز عراق به جمهوری اسلامی موجب بی اعتمادی به آن شورا شده بود. برخی از اعضای شورای امنیت به هنگام تصویب قطعنامة ٥٩٨ دیدگاه های جمهوری اسلامی ایران را دریافت و به نحوی در آن منعکس کردند، لیکن خصومت شدید امریکا با جمهوری اسلامی و عملکرد قوای این کشور در خلیج فارس، به رغم توصیه قطعنامة ٥٩٨ به خویشتن داری، از عوامل تشدید بدبینی ایران بودند. نقطة برجسته، اعتماد قابل توجه جمهوری اسلامی به دبیرکل سازمان ملل متحد بود که می توانست نقش مهمی را در فرایند صلح ایفا نماید. ایران دربارة چگونگی اجرای قطعنامة ٥٩٨ همواره بر تقدم موضوع شناسایی متجاوز بر آتش بس پافشاری می کرد که انعکاسی از بدبینی جمهوری اسلامی به سازمان های بین المللی بود. رئیس مجلس شورای اسلامی آقای هاشمی رفسنجانی با اشاره به تصویب قطعنامه ٥٩٨ گفت: «قطعنامه ای گذراندند و بندهای آن را به نوعی جابه جا کردند که هم نظر جمهوری اسلامی ایران تا حدی در آن گنجانده شود و هم عملی نباشد. یعنی اول اعلام آتش بس و بعد بررسی متجاوز. ما در میدان منطق در مجامع بین المللی حرفی نداریم که قابل رد کردن باشد، امّا سازمان های جهانی و حکام مرتجع منطقه را آن قدر عادل نمی دانیم که زیر بار این واقعیت بروند و امکان دارد بخواهند از فرصت آتش بس علیه منافع ما استفاده کنند.» با چنین دیدگاهی ایران معتقد بود که قطعنامة٥٩٨ مجموعه ای یکپارچه است و اجرای همة بندهای آن باید هم زمان آغاز شود، لیکن عراق بر اجرای "به ترتیب" آن تأکید داشت. افزون بر این، جمهوری اسلامی به شدت بر موضوع تعیین آغازگر جنگ و تنبیه متجاوز پافشاری می کرد. به تعبیر روزنامة ایندیپندنت شکایت تلخ امّا موجه ایران مبنی بر شناسایی و تنبیه متجاوز، هر روز تعداد زیادی از کشورها و مجامع خبری را به خود جلب می کرد. بعد از وزیر خارجة آلمان که قبلاً عراق را آغازگر جنگ اعلام کرده بود، وزیر خارجة ایتالیا نیز هم زمان با پایان دورة ریاست یک ماهة این کشور بر شورای امنیت سازمان ملل در تاریخ ٩/٨/١٣٦٦، عراق را آغازگر جنگ معرفی کرد. وی با موجه دانستن بدبینی ایران به شورای امنیت، گفت: ایرانی ها در آغاز با اصل فعالیت های شورای امنیت مخالف بودند و از این بابت باید به آنها حق داد. آنها تأکید دارند زمانی که قسمتی از قلمرو ایران در اشغال بود، شورای امنیت اقدامی مشابه صدور قطعنامة ٥٩٨ انجام نداد. ایرانی ها مایلند یک کمیسیون بین المللی قبل از مرحلة بازگشت به مرزهای بین المللی، آغازگر جنگ را معرفی کند. برای شناسایی متجاوز کافی است جراید سپتامبر ١٩٨٠ (شهریور و مهر ١٣٥٩) مرور شوند، هیچ تردیدی باقی نمی ماند که اولین حمله از سوی عراقی ها انجام شده است.[٦٩٣]