رساله نفس - ابن سينا - الصفحة ٤٦ - باب هفتم در «درست» كردن ثبات نفس مردم بذات خويش و مستغنى شدن (او) از بدن و «هر چه» بدين «پيوندد»

(وى و ميان) [١] آلت [وى‌] [٢] آلتى «نيست ديگر» [٣]، (و ميان وى) [٤] و ميان آنكه «وى عاقل» [٥] ذات خويش است هم آلتى نيست. پس معلوم شد كه «تعقلات» [٦] نفس عاقله «بآلت» [٧] جسمانى نيست.

و همچنين ادراك نفس عاقله مر آلت را «از دو وجه خالى نباشد»: [٨] (يا بسبب وجود ذات آلت است) [٩]، يا بسبب وجود [صورتى‌] [١٠] ديگر [در] [١١] آلت. اگر بسبب وجود ذات صورت است، واجب «كند» [١٢] كه ما دام [او] [١٣] مدرك آلت «باشد» [١٤]، و چنين نيست‌ [١٥]. و اگر «بسبب صورت» [١٦] ديگرست، از دو «حال» [١٧] خالى نيست: يا «اين» [١٨]

[١] - م د ح س آ افزوده- ف: او و ميان.

[٢] - نسخ ديگر ندارد.

[٣] - ف: نيست- آ ص ح م د: ديگر نيست.

[٤] - س ل آ ح ف افزوده.

[٥] - م د: او- ف عاقل.

[٦] - س آ: تعقل اين.

[٧] - م د ح آ س: بآلتى.

[٨] - آ س: خالى نباشد- ف: از دو وجه نبود- م د ح: از دو وجه خالى نباشد كه.

[٩] - ح افزوده- س آ ف: يا بسبب وجود ذات صورت آلتست.

[١٠] - ف ندارد.

[١١] - ف ندارد.

[١٢] -: ل د م ح س: كردى- آ: كرد.

[١٣] - ل م د س آ ف ندارد.

[١٤] - ف ح: باشد- س آ: بودى.

[١٥] - ف: نه چنين است.

[١٦] - ف: بصورت- ح: صورتى.

[١٧] - ح د م آ س: وجه.

[١٨] - د م ل ح: آن.