السَّماوَاتِ وَالْأَرْضِ يُحْيِي وَيُمِيتُ وَهُوَ عَلَى‌ كُلِّ شَي‌ءٍ قَدِيرٌ) [١] «خداوند را تسبيح مى‌گويند هرچه در آسمانها و زمين است و او پيروزمند و حكيم است، فرمانروايى آسمانها و زمين از آن اوست، زنده مى‌كند و مى‌ميراند و بر هر چيز تواناست.»، ونيز مى‌فرمايد: (يُسَبِّحُ للَّهِ مَا فِي السَّماوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ) [٢]

«خدا را تسبيح مى‌گويند هرچه در آسمانها و هرچه در زمين است، آن فرمانرواى پاك از عيب را، آن پيروزمند حكيم را.»

تدبّر در اين دو آيه ما را به اين حقايق مى‌رساند:

١- هر پديده‌اى كه در آسمانها و زمين ديده مى‌شود گواه بر آن است كه خداوند از مشاركت با مخلوقاتش در ذلّت و ناتوانى و تحوّل مبرّا و منزّه است.

٢- از سوى ديگر خداوند با برتريش بر مخلوقات، ناتوان از تأثير بر ايشان نيست چه مقام ربوبيش از مرتبه بسيار والاى وجود برخوردار است- ولى نه همچون فلاسفه‌اى كه خداوند سبحان را در برجى به كنار از مخلوقات قرار داده اند- بلكه عزيز و قادرى است كه هرگز ذلّت و عجز بدو راه ندارد.

٣- خداوند با قدرت كامل خود آسمانها و زمين را در اختيار دارد و زنده مى‌كند و مى‌ميراند و بر هر چيزى تواناست.

[١] - سوره حديد، آيات ١- ٢.

[٢] - سوره جمعه، آيه ١.