امروزه ادبا زيبايى و ظرافتهاى كلمات را از سخنان صاحبان فصاحت و بلاغت بيش از مراجعه به كتابهاى لغت و فرهنگها كشف مى‌كنند، زيرا آنچه در فرهنگ لغت‌ها آمده است چيزى جز ثبت خشك و بى‌روح موارد استعمال يا استنباط معنا مشتركى نيست كه مؤلّفان كتب به ذكر آن پرداخته‌اند و از همين رو شخص خود نسبت به اين موارد استعمال و استنباط خود او از اين مفهوم جامع ميان آنها دريافت بهترى دارد تا دنباله روى از كتابهاى لغت.

فرد با دقّت نظر فراوان نسبت به موارد استعمال، ذهنى لطيف و پويا پيدا مى‌كند كه او را قادر مى‌سازد به شكل دقيق و ظريف ميان دو كلمه مترادف فرق بگذارد اگرچه گاهى نمى‌تواند آنچه را مشخصاً و با دقّت درك كرده بيان نمايد. اگر مقايسه موارد استعمال كلمات نسبت به يكديگر بهترين راه شناخت معناى حقيقى يك لفظ است بنابراين بهترين راه و شيوه مقايسه و تطبيق همان مقايسه موارد استعمال كلمه در خود قرآن است زيرا بدون ترديد قرآن اوج بلاغت زبان عربى است كه بليغ‌ترين فصحاى عرب نيز نمى‌توانند با آن به رقابت برخيزند. از همين رو براى كسى كه خواهان تدبّر در قرآن مى‌باشد شايسته است پيرامون مفهوم مشخّص كلمه در آيات قرآن جستجو كند تا با قياس برخى موارد استعمال كلمات نسبت به‌