مباحثى پيرامون معارف قرآن كريم - مدرسى، سيد محمد تقى - الصفحة ١٦ - تدبر در قرآن نياز جامعه
السَّلَامِ وَيُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ بِإِذْنِهِ وَيَهْدِيهِمْ إِلى صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ) [١]
«و از جانب خدا نورى و كتابى روشن و آشكار بر شما نازل شده است، تا خدا بدان هر كس را كه درپى خشنودى اوست به راههاى سلامت هدايت كند و به فرمان خود آنها را از تاريكيها به سوى نور و روشنايى رهنمون كند و آنان را به راه راست هدايت كند.»
قرآن خود، نور است و ما در برابر نور وظيفهاى نداريم، مگر آن كه چشمان خود را براى ديدن آن باز كنيم و به وسيله آن تمامى اشياء را ببينيم.
كفّار و فاسقان كورى را براى خود برگزيدند و چشمان خود را در برابر نور آشكار نگشودند و مذبوحانه كوشيدند بر اين نور درخشان سرپوش بگذارند تا مبادا به قلبشان رخنه و رسوخ كند، زيرا مىهراسيدند كه تحت تأثير آن قرار گيرند و با پرتوهاى درخشان آن نورانى گردند. قرآن كريم اين سخن كفّار را نقل مىكند كه به يكديگر گوشزد مىكردند:
(وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لَاتَسْمَعُوا لِهذَا الْقُرْآنِ وَالْغَوْا فِيهِ...) [٢]
«كافران گفتند: به اين قرآن گوش ندهيد و سخن بيهوده بدان بياميزيد...»
آنها از نور حذر مىكردند و از آن مىگريختند. يكى از اين افراد نزد
[١] - سوره مائده، آيات ١٥- ١٦.
[٢] - سوره فصّلت، آيه ٢٦.