مهم دست مى‌يابيم. زيرا نظر درست در زمينه شناخت عقل قاعده استوارى براى علم و راههاى كسب آن را در اختيار ما مى‌نهد، زيرا عقل همان پيشينه‌هايى است كه با ايمان بدانها حجّتى قوى بر درستى مدركات و درپى آن انديشه‌ها و استنباطهاى خود مى‌يابيم و در صورتى كه بدان ايمان نياوريم بايد قاعده جايگزين آن را از احساس و خيالى بدانيم كه در مسائل فوق بدان تكيه كنيم چنانچه نظر درست در زمينه شناخت عقل، نفياً يا اثباتاً تعريفى عميقتر از واقعيّت وجودمان در اختيارمان مى‌نهد كه آيا وجود ما داراى ارزشهاى والاست يا چيزى جز ماده‌اى بى‌ارزش نيست و با شناخت خود مى‌توانيم ديگران را بشناسيم و بدين ترتيب پايه‌هاى صحيح جامعه‌شناسى، اقتصاد و سياست را بنيان نهيم.

ج- امروزه هيچ‌كس يافت نمى‌شود كه وجود عقل را انكار كند يا راضى بدان باشد كه او را ديوانه خوانند ولى نظريات در پاسخ به اين سؤال: عقل چيست؟ با يكديگر اختلاف جدّى دارند.

مقصود ما از «عقل» همان امرى است كه ما را به سوى «حق، خير و جمال» هدايت مى‌كند و ما را بدان فرمان مى‌دهد و امتناع تناقض و امكان اوج گرفتن، و.. را براى ما مكشوف مى‌دارد.

گروهى «عقل» را تنها انجام كار «خوب» مى‌دانند و به آنچه در وراى آن است: «نورى كه خير را كشف مى‌كند و بدان فرا مى‌خواند» ايمان ندارند.