خواهد كرد و اگر چه انسان خاضع فشار و سختيهاى پى درپى زندگى را به جان مى‌خرد ولى در آخرت خداوند پاداش كسانى را كه ايمان آورده‌اند باغهايى قرار خواهد داد كه نهرها در آن جريان دارد و در آن هميشه باقى هستند.

هدفدار بودن زندگى ما را به ضرورت حساب معتقد مى‌سازد و چون در دنيا حساب دقيق و قاطعى براى انسان نمى‌يابيم چشم به آخرت مى‌دوزيم، جايى كه هر كافرى حساب سخت خود را پس خواهد داد و كيفر كامل خويش را دريافت خواهد كرد.

بنابراين شناخت روز واپسين ناشى از شناخت خدا و مشخّصاً شناخت دو صفت حكمت و قدرت در اوست، زيرا حكمت، همان چيزى است كه ما را به ضرورت آخرت مى‌رساند و قدرت، ما را به امكان آن رهنمون مى‌نمايد. پرداختن قرآن به قيامت از اين دو زاويه صورت مى‌گيرد و از آن جا كه دو صفت حكمت و قدرت در خداوند در حدّ كمال است لذا شناخت او از رستاخيز و دقّت حسابرسى در آن روز افزايش مى‌يابد. حال آياتى چند از قرآن كريم را از نظر مى‌گذارنيم:

١- (وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ) [١].

«جن و انس را جز براى پرستش خود نيافريده‌ام.»

٢- (أَفَحَسِبْتُمْ أَنَّمَا خَلَقْنَاكُمْ عَبَثاً وَأَنَّكُمْ إِلَيْنَا لَا تُرْجَعُونَ) [٢].

[١] - سوره ذاريات، آيه ٥٦.

[٢] - سوره مؤمنون، آيه ١١٥.