نظم شب‌وروز را به‌تدبيرى حكيمانه هدايت مى‌كند، همان چيزى كه به سهم خود ما را به خداوند شنوا و آگاه مى‌رساند. آيا ممكن است كسى تدبير كند كه نشنود (يا به تعبير بهتر نداند كه در دايره تدبيرش چه جريان دارد) يا كسى نظم ببخشد كه علم نداشته باشد؟

آنچه ثابت و تغييرناپذير است آميخته با علو و كبرياست پس او حق و جز او باطلى است كه دير يا زود از ميان خواهد رفت پس خداوند بزرگ و والاست و چه چيز بزرگتر از كسى است كه پس از نابودى همه پديده‌ها همچنان پا برجاست!

يك نگاه به زمين و خاك نرم آن، و بارش باران از سوى خدا براين خاك نرم و تبديل آن به كارگاهى شگفت كه جامه‌اى سبز براى زمين مى‌بافد ما را به دقّت در آفرينش الهى و در نتيجه «لطيف» و «خبير» بودن پروردگار رهنمون مى‌سازد.

هنگامى كه ما كسى را كه اموالى در اختيار دارد «غنى» مى‌ناميم اين نكته را فراموش مى‌كنيم كه او اموال بسيارى را در اختيار ندارد و شايد تصادفاً به توانگرى رسيده است ولى خداوند مالك هر آن چيزى است كه در آسمانها و زمين قرار دارد و لذا تنها كسى است كه غنايش فقرى ندارد و تنها ستوده‌اى است كه غنا را به ارث نبرده و تصادفاً به كف نياورده، بلكه آن را آفريده و پديد آورده است.

در زمين همه چيز را رام خود مى‌يابيم و درياها كه كشتيها در آن در