آن كه هر صفتى در دنيا صفت مخلوقات است؟ پاسخ اين سؤال روشن است، وجود اين صفات در مخلوقات ما را به حقانيّت خدا هدايت مى‌كند، اگر وجود همين صفات را در خالق فرض كنيم در اين صورت در مسأله محالى گرفتار آمده‌ايم كه از آن گريخته‌ايم. تصوّر كنيد اگر سنگى به سوى شما پرتاب شود و پس از بررسى آن سنگ دريابيد كه اين سنگ فاقد قدرت ذاتى است در اين صورت حركت آن را از عامل ديگرى خواهيد دانست و اگر فرض كنيد پرتاب كننده سنگ، سنگ ساكنى همچون سنگ اوّل باشد آيا به تناقض گرفتار نشده‌ايد؟ زيرا اگر سنگ دوم در عين سكون قادر به تحريك باشد پس چرا نپذيرفتيد كه سنگ اوّل ذاتاً متحرّك است؟

خداوند سبحان نيز اگر عاجز بود ديگر كسى نياز به او نمى‌داشت و وجود مخلوقات عاجز خود كافى بود. پس ما پس از مشاهده صفات عجز در مخلوقات به وجود خداوند قادر پى مى‌بريم.

از همين رو ما صفت عجز يا ذلّت يا كوچكى را در مخلوقات نمى‌بينيم، مگر آن كه فطرت ما را به مبرّا و منزّه بودن خدا از آنها هدايت مى‌كند.

ما هيچ كار محدود و منظّمى را به تدبير حكيمى نمى‌بينيم، مگر آن كه بوسيله آن به سوى خداوند ره مى‌يابيم و هرگونه كارى را كه آميخته از دقّت و حكمت و فائده بيابيم به گونه‌اى به صفات خدا و اسماء حسناى او رهنمون مى‌شويم.