تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٧ - تفسير پنج صفت ويژه مؤمنان

و حتى گاهى حرف خود را فراموش مى‌نمايد، هر چند آن شخص بزرگ نهايت محبت و علاقه را به او و همه دارد، و كار خلافى نيز از اين شخص سرنزده است، اين نوع ترس، بازتاب و عكس العمل درك عظمت است.

قرآن مجيد مى‌گويد: لَوْ أَنْزَلْنا هذَا الْقُرْآنَ عَلى‌ جَبَلٍ لَرَأَيْتَهُ خاشِعاً مُتَصَدِّعاً مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ‌:" اگر اين قرآن را بر كوه نازل مى‌كرديم، خاشع و ترسان و از خوف خدا شكافته مى‌شد" (حشر- ٢١) و نيز مى‌خوانيم" إِنَّما يَخْشَى اللَّهَ مِنْ عِبادِهِ الْعُلَماءُ" تنها بندگان عالم و آگاه از عظمت خدا، از او مى‌ترسند" (فاطر- ٢٨).

و به اين ترتيب پيوندى ميان آگاهى و خوف، همواره بر قرار است، بنا بر اين اشتباه است، كه ما سرچشمه خوف و خشيت را تنها عدم انجام وظايف و مسئوليتها بدانيم.

سپس دومين صفت آنها را چنين بيان مى‌كند: آنها همواره در مسير" تكامل" پيش مى‌روند و لحظه‌اى آرام ندارند،" و هنگامى كه آيات خدا بر آنها خوانده شود بر ايمانشان افزوده مى‌شود" (وَ إِذا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آياتُهُ زادَتْهُمْ إِيماناً) نمو و تكامل، خاصيت همه موجودات زنده است، موجود فاقد نمو و تكامل يا مرده است و يا در سراشيبى مرگ قرار گرفته، مؤمنان راستين، ايمانى زنده دارند، كه نهالش با آبيارى از آيات خدا روز بروز نمو بيشتر و گلها و شكوفه‌ها و ميوه‌هاى تازه‌ترى پيدا مى‌كند، آنها هم چنان مردگان زنده نما در جا نمى‌زنند، و در يك حال ركود و يك نواختى مرگبار نيستند، هر روز كه نو مى‌شود فكر و ايمان و صفات آنها هم نو مى‌شود.

سومين صفت بارز آنها اين است كه" تنها بر پروردگار خويش تكيه و توكل مى‌كنند" (وَ عَلى‌ رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ‌).

افق فكر آنها آن چنان بلند است كه از تكيه كردن بر مخلوقات ضعيف و