تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٠ - تفسير معبودهاى بى ارزش

كرده، مى‌گويد:" ولى و سرپرست و تكيه گاه من خدايى است كه اين كتاب آسمانى را بر من نازل كرده است" (إِنَّ وَلِيِّيَ اللَّهُ الَّذِي نَزَّلَ الْكِتابَ‌).

نه تنها من،" او همه صالحان و شايستگان را حمايت و سرپرستى مى‌كند و مشمول لطف و عنايتش قرار مى‌دهد" (وَ هُوَ يَتَوَلَّى الصَّالِحِينَ‌).

*** سپس بار ديگر به تاكيد روى دلائل بطلان بت پرستى پرداخته مى‌گويد:

" معبودهايى را كه غير از خدا مى‌خوانيد كارى از آنها ساخته نيست، نمى‌توانند شما را يارى كنند و نه خودشان را" (وَ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَكُمْ وَ لا أَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُونَ‌).

*** و از اين بالاتر" اگر از آنها هدايت خويشتن را در مشكلات بخواهيد، آنها حتى حرف شما را نمى‌شنوند"! (وَ إِنْ تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدى‌ لا يَسْمَعُوا) و حتى با چشمهاى مصنوعيشان كه دارند،" گويا به تو نگاه مى‌كنند، ولى در حقيقت نمى‌بينند" (وَ تَراهُمْ يَنْظُرُونَ إِلَيْكَ وَ هُمْ لا يُبْصِرُونَ‌).

چنان كه سابقا هم اشاره كرديم آيه اخير ممكن است اشاره به" بتها" يا" بت پرستان" باشد، در صورت اول مفهومش همانست كه گفته شد، و در صورت دوم تفسيرش چنين است: اگر شما مسلمانها اين بت پرستان و مشركان لجوج را به راه صحيح توحيد دعوت نمائيد از شما نمى‌پذيرند آنها با چشمهاى خود به سوى تو مى‌نگرند و نشانه‌هاى صدق و درستى را در تو مشاهده مى‌كنند، اما واقعيتها را نمى‌بينند".

مضمون دو آيه اخير در آيات گذشته نيز آمده بود، و اين تكرار به خاطر تاكيد هر چه بيشتر روى مساله مبارزه با بت پرستى و ريشه كن كردن نفوذ آن در روح و فكر مشركان از طريق تلقين مكرر است.