تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٢ - پاسخ به يك سؤال مهم

مى‌گيرند، و علت اصلى اين موهبت را تنها عوامل طبيعى و يا معبودهاى خرافى مى‌شمرند [١] قرائنى در آيات فوق وجود دارد كه نشان مى‌دهد با تفسير دوم سازگارتر و مفهومتر است زيرا اولا تعبيرات آيه حال همسرانى را بازگو مى‌كند، كه قبلا در جامعه‌اى مى‌زيسته‌اند و تولد فرزندان صالح و ناصالح را با چشم خود ديده بودند، لذا از خداى خود، فرزندانى از گروه اول تقاضا مى‌كردند، و اگر آيات مربوط به آدم و حوا باشد، هنوز فرزندى براى آنها به وجود نيامده و هنوز صالح و ناصالح وجود نداشت كه آنها از خداى خود فرزند صالح بخواهند.

ثانيا ضمائرى كه در آخر آيه دوم و آيات بعد وجود دارد همه" ضمير جمع" است و اين مى‌رساند كه منظور از ضمير" تثنيه" اشاره به دو گروه بوده است نه دو شخص.

ثالثا آيات بعد نشان مى‌دهد كه منظور از شرك در اين آيات شرك به معنى بت پرستى است نه محبت فرزند و امثال آنها و اين موضوع با حضرت آدم و همسرش سازگار نيست.

با توجه به اين قرائن روشن مى‌شود كه آيات فوق پيرامون نوع انسان و گروه" زوج" و" زوجه‌ها" سخن مى‌گويد.

و همان گونه كه در جلد سوم تفسير نمونه صفحه ٢٤٥ اشاره كرديم آفرينش همسر انسان از انسان به اين معنى نيست كه جزئى از بدن او جدا و تبديل به همسر شده باشد (آن چنان كه در روايت مجعول و اسرائيلى نقل شده كه حوا از دنده چپ آدم آفريده شد)، بلكه منظور اين است كه همسر انسان از نوع و از جنس او

[١] بعضى از مفسران خواسته‌اند آغاز آيه را در باره آدم و ذيل آن را در باره فرزندان آدم بدانند كه با ظاهر آيه به هيچوجه سازگار نيست و به اصطلاح احتياج به حذف و تقدير و يا رجوع ضمير به غير مرجع دارد.