تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤ - چرا همچون چهار پايان؟!

" الحاد" در اصل از ماده" لحد" (بر وزن مهد) به معنى حفره‌اى است كه در يك طرف قرار گرفته و به همين جهت، به حفره‌اى كه در يك جانب قبر قرار داده مى‌شود،" لحد" گفته مى‌شود، سپس به هر كارى كه از حد وسط تمايل به افراط و تفريط پيدا كند" الحاد" گفته شده، و به شرك و بت پرستى نيز به همين جهت" الحاد" اطلاق مى‌گردد.

منظور از الحاد در اسماء خدا اين است كه الفاظ و مفاهيم آن را تحريف كنيم، يا به اينگونه كه او را به اوصافى توصيف نمائيم كه شايسته آن نيست، همانند مسيحيان كه قائل به تثليث و خدايان سه‌گانه شده‌اند، و يا اينكه صفات او را بر مخلوقاتش تطبيق نمائيم، همچون بت پرستان كه نام بتهاى خود را از نام خدا مشتق مى‌كردند، مثلا به يكى از بتها" اللات" و به ديگرى" العزى" و به ديگرى" منات" مى‌گفتند كه به ترتيب از" اللَّه" و" العزيز" و" المنان" مشتق شده است، و يا همچون مسيحيان كه نام خدا را بر عيسى و روح القدس مى‌گذاشتند.

و يا اينكه صفات او را آن چنان تحريف كنند كه به" تشبيه" به مخلوقات يا" تعطيل" صفات و مانند آن بيانجامد.

و يا تنها به" اسم" قناعت كنند بدون اينكه اين صفات را در خود و جامعه خويش بارور سازند.

در واقع آنها دو برنامه ممتاز دارند، فكرشان و هدفشان و دعوتشان و فرهنگشان حق و به سوى حق است، و نيز عملشان و برنامه‌هايشان و حكومتشان بر اساس حق‌