تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٩ - تفسير كافران مىگويند اى كاش خاك بوديم!

پروردگار است، حمد و ثناى او مى‌گويند و يا شفاعت براى آنها كه شايسته شفاعتند.

در حديثى آمده است از امام صادق ع درباره اين آيه سؤال كردند، فرمود: نحن و اللَّه الماذون لهم يوم القيامة و القائلون:" به خدا سوگند در روز قيامت به ما اجازه داده مى‌شود و سخن مى‌گوئيم".

راوى سؤال مى‌كند در آن روز شما چه مى‌گوئيد؟ فرمود:

نمجد ربنا، و نصلى على نبينا، و نشفع لشيعتنا، فلا يردنا ربنا:

" تمجيد و ستايش پروردگارمان را مى‌كنيم، و بر پيامبرمان درود مى‌فرستيم، و براى پيروانمان شفاعت مى‌كنيم، و خداوند شفاعت ما را رد نمى‌كند" [١] [٢] از اين روايت استفاده مى‌شود كه انبياء و امامان معصوم نيز در صف فرشتگان و روح قرار مى‌گيرند، و از كسانى كه به آنها اجازه سخن گفتن و مدح و ثناى خداوند و شفاعت داده مى‌شود آنها هستند.

تعبير" صوابا" دليل بر اين است كه اگر ملائكه و روح يا انبياء و اولياء براى كسانى شفاعت كنند آن هم روى حساب است و بى‌دليل نيست.

" حق" به معنى چيزى است كه ثابت است، واقعيت دارد و تحقق مى‌يابد، و اين معنى درباره قيامت كاملا صادق است، بعلاوه روزى است كه" حق" هر كس‌

[١]" مجمع البيان" جلد ١٠ صفحه ٤٢٧.

[٢] درباره" شفاعت" و شرائط و ويژگيها و فلسفه آن، و همچنين پاسخ ايرادها و اشكالات مربوط به آن بحثهاى مشروحى در جلد اول ذيل آيه ٤٨ سوره بقره داشته‌ايم.