تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٠٤ - ٢- دنيا دار رنجها و دردهاست

از آن بقدرى از ما دور است كه ستارگانش را به صورت ابرى سفيد مى‌بينيم، ولى در واقع مجموعه نقاط نورانى نزديك به هم است.

اما آن طرفش كه به ما نزديك است ستارگانش قابل رؤيت مى‌باشد، و همين ستارگانى است كه ما در آسمان شب مى‌بينيم، و به اين ترتيب منظومه شمسى ما جزء اين" مجره" (كهكشان) است.

مطابق روايت فوق، على ع مى‌گويد: در آستانه قيامت اين كواكب را كه ما مشاهده مى‌كنيم از كهكشان جدا مى‌شود، و نظام همگى به هم مى‌خورد.

چه كسى آن زمان مى‌دانست كه ستارگانى كه ما مى‌بينيم در واقع جزء اين كهكشان راه شيرى (مجره) است جز كسى كه قلبش به عالم غيب مربوط باشد و از سرچشمه علم خدا سيراب گردد.

٢- دنيا دار رنجها و دردهاست‌

تعبير به" كادح" در آيات فوق كه اشاره به تلاش و كوشش آميخته با رنج و زحمت است، با توجه به اينكه مخاطب در آن همه انسانها مى‌باشند، بيانگر اين واقعيت است كه طبيعت زندگى اين جهان در هيچ مرحله خالى از مشكلات، ناراحتيها، و رنج و مشقت نيست، خواه اين مشكلات جنبه جسمانى و بدنى داشته باشد، و يا جنبه روحى و فكرى و يا هر دو، و هيچكس را خالى از آن نمى‌بينيم.

در حديث بسيار پرمعنايى از امام على بن الحسين ع مى‌خوانيم:

الراحة لم تخلق فى الدنيا و لا لاهل الدنيا، انما خلقت الراحة فى الجنة و لاهل الجنة، و التعب و النصب خلقا فى الدنيا، و لاهل الدنيا، و ما اعطى احد منها جفنة الا اعطى من الحرص مثليها، و من اصاب من الدنيا اكثر،