تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨٦ - تفسير آن روز آنها مؤمنان را مسخره مىكردند، اما امروز

فكهين جمع" فكه" صفت مشبهه (بر وزن خشن) از فكاهه (بر وزن قباله) به معنى مزاح كردن و خنديدن است، و در اصل از" فاكهه" به معنى ميوه گرفته شده است گويى اين گفتگوها و شوخيها همچون ميوه‌هايى است كه از آن لذت مى‌برند، و به گفتگوى شيرين و دوستانه فكاهه (به ضم فا) گفته مى‌شود.

گرچه كلمه" اهل" معمولا به معنى خانواده و خويشاوندان نزديك است، ولى ممكن است در اينجا معنى وسيعترى داشته باشد و دوستان نزديك را نيز دربرگيرد.

چرا كه راه و رسم بت‌پرستى و خرافاتى را كه در ميان آنها رائج بود و هدايتش مى‌پنداشتند رها كرده، و به سوى ايمان به خدا و توحيد خالص بازگشته و به گمان آنها لذت نقد دنيا را به نعمتهاى نسيه آخرت فروخته بودند.

ممكن است اين تعبير در مراحلى باشد كه مطلب از مرحله استهزا گذشته بود و خود را ناچار مى‌ديدند كه شدت عمل بيشترى نشان دهند، زيرا هميشه هنگام ظهور پيامبران بزرگ و آئينهاى تازه عكس العمل دشمنان و مخالفان در آغاز از طريق استهزا و به شوخى گرفتن ظاهر مى‌شد، گويى آئين تازه را كمتر از آن مى‌ديدند كه به طور جدى با آن برخورد كنند، ولى هنگامى كه آئين الهى در قلوب افراد آماده نفوذ مى‌كرد، و پيروان بيشترى براى آن پيدا مى‌شد، آنها احساس خطر كرده، آن را جدى گرفته و مبارزه را شدت مى‌بخشيدند،