تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٠ - تفسير تنها دست پاكان به دامن قرآن مىرسد

و به هر حال يكى از احترامات خداوند نسبت به نوع بشر همين برنامه دفن اجساد آنها است، چرا كه اگر راهى براى دفن وجود نداشت، و يا دستورى در اين زمينه صادر نشده بود، و جسد آدمى روى زمين مى‌ماند و متعفن مى‌گشت و سپس طعمه حيوانات درنده و پرندگان مى‌شد، ذلت و خوارى عجيبى بود، بنا بر اين الطاف الهى نه تنها شامل حال انسان در حيات دنيا است كه بعد از مرگ نيز مشمول الطاف او است.

از اين گذشته دستور به دفن كردن بدن مردگان (بعد از غسل و كفن و نماز) دستورى است الهام بخش كه مرده انسانها بايد از هر نظر پاك و محترم باشد تا چه رسد به زنده آنها! اين نكته نيز قابل توجه است كه مساله مرگ در اين آيه نيز در عداد نعمتهاى الهى ذكر شده، و اگر دقت شود مطلب همين گونه است، چرا كه اولا مرگ مقدمه‌اى است براى آسودگى از رنجهاى اين جهان، و انتقال به سراى ديگر كه عالمى است بسيار گسترده‌تر، و ثانيا مرگ نسلهاى موجود سبب مى‌شود كه جا براى نسلهاى آينده گشوده شود، و نوع انسان طى نسلها تداوم و تكامل يابد، و در غير اين صورت چنان عرصه بر انسانها تنگ مى‌شد كه زندگى كردن در روى زمين غير ممكن بود.

جالب اينكه همين معنى ضمن اشاره لطيفى در سوره الرحمن آيات ٢٦ تا ٢٨ نيز آمده است آنجا كه مى‌فرمايد: كُلُّ مَنْ عَلَيْها فانٍ وَ يَبْقى‌ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلالِ وَ الْإِكْرامِ فَبِأَيِّ آلاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ‌:" تمام كسانى كه روى زمين زندگى مى‌كنند مى‌ميرند، تنها ذات ذو الجلال و گرامى پروردگارت باقى مى‌ماند، پس كدامين نعمت از نعمتهاى پروردگارتان را انكار مى‌كنيد"؟! مطابق اين آيات مرگ يكى از نعمتهاى بزرگ خدا است.

آرى دنيا با تمام نعمتهايش زندانى است براى مؤمن، و خروج از اين‌