تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠٣ - ترجمه

[سوره النازعات (٧٩): آيات ٣٤ تا ٤١]

فَإِذا جاءَتِ الطَّامَّةُ الْكُبْرى‌ (٣٤) يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسانُ ما سَعى‌ (٣٥) وَ بُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَنْ يَرى‌ (٣٦) فَأَمَّا مَنْ طَغى‌ (٣٧) وَ آثَرَ الْحَياةَ الدُّنْيا (٣٨)

فَإِنَّ الْجَحِيمَ هِيَ الْمَأْوى‌ (٣٩) وَ أَمَّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى‌ (٤٠) فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوى‌ (٤١)

ترجمه:

٣٤- هنگامى كه آن حادثه بزرگ رخ دهد.

٣٥- در آن روز انسان به ياد كوششهايش مى‌افتد.

٣٦- و جهنم براى هر بيننده‌اى آشكار مى‌گردد.

٣٧- اما آن كسى كه طغيان كرده، ٣٨- و زندگى دنيا را مقدم داشته، ٣٩- مسلما دوزخ جايگاه او است.

٤٠- و آن كس كه از مقام پروردگارش خائف بوده و نفس را از هوى باز داشته.

٤١- بهشت جايگاه او است.