تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٧ - تفسير كافران مىگويند اى كاش خاك بوديم!

قابل توجه اينكه" روح" در قرآن مجيد گاه به صورت مطلق، و بدون هيچ قيد ذكر شده، و در اين حال غالبا در برابر" ملائكه" قرار گرفته مانند:

تَعْرُجُ الْمَلائِكَةُ وَ الرُّوحُ إِلَيْهِ‌:" فرشتگان و روح به سوى او بالا مى‌روند" (معارج- ٤).

تَنَزَّلُ الْمَلائِكَةُ وَ الرُّوحُ فِيها بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ كُلِّ أَمْرٍ:" در شب قدر ملائكه و روح به فرمان پروردگارشان با هر چيزى نازل مى‌شوند" (قدر- ٤).

در اين دو آيه" روح" بعد از" ملائكه" ذكر شده، و در آيه مورد بحث قبل از" ملائكه"، البته ممكن است اين جدا شدن به عنوان يك فرد مشخص و بزرگ بوده باشد، و به اصطلاح ذكر" عام" بعد از" خاص" يا ذكر" خاص" بعد از" عام" است.

اما در بسيارى از آيات،" روح" با اضافه يا وصفى آمده است، مانند" روح القدس" در آيه‌ قُلْ نَزَّلَهُ رُوحُ الْقُدُسِ مِنْ رَبِّكَ بِالْحَقِ‌:" بگو روح القدس اين قرآن را از سوى پروردگارت به حق نازل كرد" (نحل- ١٠٢) يا آيه‌ نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ‌ قرآن را" روح الامين" نازل كرده" (شعرا- ١٩٣).

در بعضى از آيات خداوند" روح" را به خودش اضافه فرمود، مى‌فرمايد:

" وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي‌":" در آدم از روح خودم دميدم" (روح شريفى كه به خاطر شرافت به ذات مقدس او اضافه شده)" (حجر ٢٩) و در جاى ديگر مى‌فرمايد: فَأَرْسَلْنا إِلَيْها رُوحَنا:" ما به سوى مريم روح خود را فرستاديم" (مريم- ١٧).

به نظر مى‌رسد كه" روح" در اين آيات كه به صورتهاى متفاوتى بيان شده معناهاى متفاوتى داشته باشد كه شرح هر كدام در ذيل همان آيات بيان شده است.

ولى آنچه از ميان تفاسير مختلف نسبت به آيه مورد بحث مناسبتر به نظر مى‌رسد اين است كه، منظور از" روح" در اينجا يكى از فرشتگان بزرگ الهى‌