تفسير نمونه ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٦٠ - ترجمه
[سوره الفجر (٨٩): آيات ١٥ تا ٢٠]
فَأَمَّا الْإِنْسانُ إِذا مَا ابْتَلاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَ نَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ (١٥) وَ أَمَّا إِذا مَا ابْتَلاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهانَنِ (١٦) كَلاَّ بَلْ لا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ (١٧) وَ لا تَحَاضُّونَ عَلى طَعامِ الْمِسْكِينِ (١٨) وَ تَأْكُلُونَ التُّراثَ أَكْلاً لَمًّا (١٩)
وَ تُحِبُّونَ الْمالَ حُبًّا جَمًّا (٢٠)
ترجمه:
١٥- اما انسان هنگامى كه خداوند او را براى آزمايش اكرام مىكند و نعمت مىبخشد (مغرور مىشود و) مىگويد: پروردگارم مرا گرامى داشته!.
١٦- و اما هنگامى كه براى امتحان روزى را بر او تنگ بگيرد مايوس مىشود و مىگويد پروردگارم مرا خوار كرده! ١٧- چنان نيست كه شما خيال مىكنيد، بلكه شما يتيمان را گرامى نمىداريد.
١٨- و يكديگر را بر اطعام مستمندان تشويق نمىكنيد.