تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٣ - تفسير ديدى خدا با لشكر فرعون و ثمود چه كرد؟

نمى‌ماند.

*** در آيه بعد مى‌افزايد: اصرار آنها در تكذيب قرآن و نسبت آن به سحر و كهانت و شعر بيهوده است" بلكه آن قرآن مجيد و با عظمت و بلند مقام است" (بَلْ هُوَ قُرْآنٌ مَجِيدٌ).

***" كلامى است كه در لوح محفوظ ثبت است" و دست نااهلان و شياطين و كاهنان هرگز به آن نمى‌رسد، و از هر گونه تغيير و تبديل و زياده و نقصان بر كنار مى‌باشد (فِي لَوْحٍ مَحْفُوظٍ).

بنا بر اين اگر نسبتهاى ناروا به تو مى‌دهند، و شاعر و ساحر و كاهن و مجنونت مى‌خوانند، هرگز غمگين مباش، تكيه‌گاه تو محكم، راهت روشن، و پشتيبانت قدرتمند و توانا است.

" مجيد" چنان كه گفتيم از ماده" مجد" به معنى گستردگى شرافت و جلالت است، و اين معنى درباره قرآن كاملا صادق مى‌باشد، چرا كه محتوايش عظيم و گسترده، و معانيش بلند و پرمايه است، هم در زمينه معارف و اعتقادات، و هم اخلاق و مواعظ، و هم احكام و سنن.

" لوح" (به فتح لام) به معنى صفحه عريضى است كه چيزى بر آن مى‌نويسند، و" لوح" (به ضم لام) به معنى عطش، و همچنين هوايى است كه بين آسمان و زمين قرار دارد.

فعلى كه از اولى مشتق مى‌شود به معنى آشكار شدن و درخشيدن است.

و به هر حال در اينجا منظور صفحه‌اى است كه قرآن مجيد بر آن ثبت و ضبط شده است ولى نه صفحه‌اى همچون الواح متداول در ميان ما، بلكه در تفسيرى از ابن عباس آمده است" لوح محفوظ" طولش به اندازه فاصله زمين‌