تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٥٢ - تفسير ديدى خدا با لشكر فرعون و ثمود چه كرد؟

(قوم فرعون) بعلاوه اقوام عرب با نام آنها آشنا بودند و از تاريخشان اجمالا با خبر.

چنان نيست كه نشانه‌هاى حق بر كسى مخفى و پنهان باشد، لجاجت و عناد اجازه نمى‌دهد كه بعضى راه را پيدا كنند، و در طريق حق گام بگذارند.

تعبير به" بل" كه به اصطلاح براى" اضراب" (عدول از چيزى به چيز ديگر است) گويى اشاره به اين است كه اين گروه مشرك از قوم فرعون و ثمود هم بدتر و لجوج‌ترند، دائما مشغول تكذيب و انكار قرآنند، و از هر وسيله براى اين مقصود بهره مى‌گيرند.

اگر خدا به آنها مهلت مى‌دهد نه به خاطر عجز و ناتوانى است، و اگر آنها را سريعا مجازات نمى‌كند نه به خاطر اين است كه از قلمرو قدرتش بيرونند.

تعبير به" ورائهم" (پشت سر آنها) اشاره به اين است كه آنها از هر جهت در قبضه قدرت الهى هستند، و خداوند از تمام جهات به آنها احاطه دارد، بنا بر اين ممكن نيست از چنگال عدالت و كيفر او فرار كنند.

اين احتمال نيز وجود دارد كه منظور احاطه علمى خداوند به اعمال آنها در جميع جهات است به گونه‌اى كه هيچ گفتار و كردار و نيات آنها از وى مخفى‌