عشائر ایران یکى از پشتوانه‌هاى بزرگ کشور بودند که در زمان رضاخان مامور بود که، یکى از ماموریت‌هایش این بود که عشائر را از بین ببرد. نقشه بود، بااسم اینکه ما مى‌خواهیم عشائر را شهرى کنیم، آنهائى که در کوهستان‌ها زندگى مى‌کنند در شهر باشند (و تخته قاپو کنیم) اینها حتى حرف بود. اصل مطلب این بود که خارجى‌ها با مطالعاتى که کرده بودند، چه مطالعاتى که در کشور ما و تمام شهر در زمین‌هاى (حالا ما ایران را مى‌گوئیم) در زمین‌معادن را بررسى کرده بودند و آنوقتى که این وسائل نقلیه حالا نبود اینها کارشناسانشان با شتر مى‌آمدند و به این بیابان‌ها به این جاهائى که حتى آب و علف هم نبود، آنجاها مى‌رفتند و نقشه بردارى مى‌کردند و آن معادن زیرزمینى را با نقشه‌هائى که کارشناس‌ها داشتند و با وسائلى که داشتند آنها را کشف مى‌کردند مى‌فهمیدند که چه دارد این کشور. اختصاص به ایران هم نداشت، جاهاى دیگر هم، ممالک شرق همه تحت نظرشان بود و همانطور مطالعاتى در روحیه مردم اینجاها کرده بودند. گروه‌هائى که هستند، عشائر، باید چطور جلویشان را گرفت، هر عشیرهاى را چه جور مى‌شود جلویش را گرفت که مبادا مخالف با چیزهاى آنها، منافع آنها باشند یا در شهرها باید چه کرد و چه اشخاصى و چه گروه‌هائى را باید از آنها جلوگیرى کرد و کنترل کرد و سرکوبى کرد که همه مملکت آرام بشود و آنها هر چه مى‌خواهند ببرند. مقصد این بود که مملکت را از قوه‌هائى که مى‌توانند این قدرت‌ها جلوگیرى کنند از منافع آنها، پاک کنند، آن قدرت‌ها را سرکوب کنند. در مراکز آنکه ادراک کرده بودند قدرت روحانیون بود و قبل از اینکه دانشگاه پیدا بشود روحانیون را مورد نظر داشتند بعد هم که دانشگاه‌ها یک قدرى زیاد شد و جمعیتشان زیاد شد آنها هم تحت نظر در آمدند اینها را به یک جور سرکوب کردند و عشایر هم همین طور چون آنها ادراک این را کرده بودند که این عشائر هستند که اگر یک وقت مثلاً قیام کنند نمى‌گذارند اینها به منافعى که دارند برسند. عشائر را هم مى‌خواستند از آن محالى که دارند، اینها را کوچ بدهند به یک محل دیگر، از محلى