تاریخ و آنچه که به ملت‌ها مى‌گذرد این باید عبرت باشد براى مردم، از جمله تاریخ عصر حاضر ببینیم که چه شد که یک چنین قدرتى از بین رفت، دولت‌ها ببینند که براى چه اینطور منهدم شد یک چنین قدرتى و اجزاء دولتى، ادارات ببینند که چه شد قضیه و موجب عبرت همه باشد. هر دولتى که متکى بر ملت نباشد بلکه مقابل ملت بایستد، این عاقبتش، ولو یک قدرى هم طولانى باشد، عاقبتش به همین عاقبتى که این پدر و پسر منتهى شدند، منتهى خواهد شد. رضاخان کارى کرد که بین ملت هیچ پایگاهى نداشت و من شاهد قضیه بودم که متفقین که به ایران رو آوردند و ایران را گرفتند و همه چیز ایرانى‌ها در معرض خطر بود، وقتى که نتیجه این شد که رضاخان رفت شادى کردند، مردم. من به این پسر نادانش گفتم که تو نکن کارى که همانطورى که پدرت رفت و شادى کردند براى رفتن تو هم شادى بکنند و نشنید و دیدید که براى رفتن این بیشتر شادى کردند و حق هم همین بود، چرا؟ براى اینکه بین مردم پایگاه نداشت. اساس این بود که یک دولتى که خیانتکار است، این نمى‌تواند با مردم بسازد و براى خیانتکارى که دارد و چپاولگرى که مى‌کند و وابستگى به بیگانگان که دارد، این همیشه از خودش مى‌ترسد. یک دولت همیشه نگران است که مبادا این خیانت‌ها که کرده است، ملت جبران بکند و ملت تلافى کند. از این جهت اینها مجبورند به اینکه با ملت به فشار و ارعاب عمل کنند و لهذا هر روز که مى‌گذرد فشار آنها زیادتر مى‌شود، تنفر ملت هم از این طرف زیادتر. در این پنجاه و چند سال، اینها هر روز فشارشان زیادتر شد و هر روز ملت از آنها تنفرش زیاد شد تا رسید به آنجائى دیدید که تمام ملت، نه یک قشر، دو قشر، همه ملت یکدفعه از او رو برگرداندند و چون هیچ بین مردم پایگاه نداشت نتوانست، نه خودش توانست و نه قدرت‌هاى بزرگ توانستند او را نگه دارند. وقتى یک ملت یک چیزى را خواست، نمى‌شود خلافش را کسى عمل بکند و ملت ما همه با هم خواستند که رژیم طاغوتى نباشد و لهذا کوشش‌هایى که دولت‌هاى بزرگ و ابرقدرت‌ها هم کردند براى نگه داشتن او به جایى نرسید و نتوانستند نگهش دارند. این باید یک سرمشقى براى دولت‌ها باشد، دولت‌هایى که در عالم هستند که ببینند که چه شد که یک چنین قدرت بزرگى که همه قدرت‌ها هم دنبالش بودند، همه هم از او پشتیبانى مى‌کردند، نه فقط ابرقدرت‌هاى کوچکتر هم، اینها هم از او پشتیبانى