من چند کلمه با آقایان و خواهران د ر مفاد این آیه شریفه که آن خواهر خواند عرض کنم. خداى تبارک و تعالى مى‌فرمایند که من منت گذاشتم بر مردم به اینکه پیغمبر را فرستادم که آیات مرا براى مردم تلاوت کند ویزکیهم و یعلمهم الکتاب و الحکمه تزکیه رامقدم ذکر فرموده است از علم، از حکمت. آیات شریفه قرآن در هر ذره از آن نکات هست. جهت اینطور نیست که مثل یک نویسنده باشد که مقدم و مؤخر بودنش ممکن است که در نظر نباشد. تلاوت آیات شریفه، خوب همان رسالت است یعنى رسول آمده است که آیات قرآن را بر مردم تلاوت کند، تلاوت براى چه؟ تلاوت کند و مردم را تزکیه کند، نفوس مردم را تزکیه کند تطهیر کند.

انسان دو جنبه دارد: جنبه معنوى و جنبه ظاهرى. جنبه ظاهرى همین است که مى‌بینید و همین دنیاست که مى‌بینید و همین مادیات است که مشهود است و جنبه معنوى جنبه دیگرى است که ماوراى این عالم است، در انسان است. اما انسان مجموعه همه عالم است کانه خداى تبارک و تعالى دو نسخه موجود فرموده‌اند : یک نسخه تمام عالم، یک نسخه کوچک این است. انسان عصاره همه موجودات عالم است یعنى در انسان همه چیز هست و خداى تبارک و تعالى توجه و عنایت فرموده است و منت گذاشته است بر انسان به اینکه پیغمبرانى فرستاده است براى اینکه هم آن جهت معنویت را که اهم است و تمام نظر به اوست تربیت کند، تزکیه کند مردم را، تهذیب کند مردم را، تعلیم بدهد مردم را، حکمت تعلیم کند، کتاب تعلیم کند و هم این جهات مادى افسار گسیخته رامهار کند. اینها که مادى هستند مادیت را به طور افسار گسیختگى توجه به آن دارند و انبیا آمده‌اند که همین مادیات را و همین امورات مادى که انسان نسخهاى از آن هم هست، عصارهاى از آن هم هست و انسان را طورى تربیت کند که مادیات هم در مهار معنویات باشد. اصل اساس، معنویات اوست. اصل اساس این است که هیچ تعلیم و تربیتى در دنیا و هیچ رژیمى در عالم (از تمام رژیم‌ها که بگیرید) توجه به آن معنویت انسان ندارند. اینکه توهم مى‌شود که فرق ما بین رژیم اسلامى و انسانى با سایر رژیم‌ها این است که در این عدالت هست، این صحیح است لکن فرق این نیست، فرق‌ها هست، یکى از فرق‌هایش قضیه عدالت اجتماعى است. هیچ یک از رژیم دنیا غیر از این رژیم توحیدى انبیا توجهش به معنویات انسان