من مى‌توانم بگویم که در زمان این پدر و پسر به بانوان ما بیشتر ظلم شد تا به سایر اقشار. شما شاید اکثراً یادتان نباشد که در زمان رضاشاه با بانوان چه کردند اینها، چه مصیبت‌هائى به بار آوردند با اسم اینکه مى‌خواهیم ایران را نظیر اروپا مثلاً بکنیم، ایران را متجدد بکنیم، نصف از جمعیت ایران را مى‌خواهیم در جامعه بیاوریم. با بانوان نمى‌دانید چه کردند، اینها دو طایفه را در آنوقت از همه بیشتر بهشان ظلم کردند یکى بانوان بود که با این اسم آنقدر ظلم کردند و یکى هم روحانیون بود. این دو طایفه را شاید در زمان رضاشاه بیشتر از سایر مردم بهشان تعدى کردند.

بانوان را الزام کردند به اینکه در مجالس کذائى که داشتند حاضر بشوند. مردها با زن‌هایشان، با دخترهایشان در آن مجلس‌هاى فاسد الزام داشتند که حاضر بشوند. حتى در قم، در قم که مرکز روحانیت بود، در قم هم این مسائل بود و در همه شهرستان‌ها. اینها نمى‌خواستند که به جمعیت ایران یک نیمى افزوده بشود، براى اینکه اینها همه جمعیت ایران را مى‌خواستند که نباشد آنطورى که باید باشند.

اینها نمى‌خواستند که بانوان را آزاد کنند، براى اینکه مردها هم در زمان اینها آزاد نبودند. نه بانوان آزاد بودند نه مردها. آنها آزادى را در چیزهاى دیگر مى‌دیدند که در آن همه‌اش فساد بود. آزادى را در این مى‌دیدند که زن‌ها با مردها توى دریا لخت بشوند و با هم شنا کنند، در مراکز فحشا با هم مجتمع باشند و به قول خودشان آزادانه هر کارى مى‌خواهند، بکنند. اینها تربیت انسانى را از ایران بکلى از بین بردند و تربیت‌هاى غربى، نه آنهم تربیت‌هاى صحیح غربى، تربیت‌هاى فاسد غربى در بین ما رواج دادند. و در زمان این پسر شاید بیشتر معنویات از بین رفت. در زمان او ظلم شاید ظهورش، ظاهرش بیشتر بود، بانوان را بیشتر اذیت کردند، سایر مردم را بیشتر اذیت کردند. ولى در زمان اینها معنویات مملکت را بیشتر از بین بردند، نگذاشتند که یک رشد فکرى بکنند. با اسم تمدن و با اسم تمدن بزرگ این مملکت را به هدر دادند، همه چیز این مملکت را و خصوصاً نیروى انسانى را به هدر دادند و خیانتى که در این جهت به مملکت ما کردند بیشتر از خیانتى است که در اقتصاد کردند، یا در ارتش کردند، یا در فرهنگ کردند. نیروى انسانى ما را نگذاشتند رشد بکند، فرهنگ را نگذاشتند ترقى بکند، نگذاشتند که جوان‌هاى ما رشد پیدا بکنند. هر کارى کردند همه‌اش‌