عرض مى‌کنم که اول باید تشکر کنم از شماها که در جنوب شهر یک همچو فعالیت‌ها را مى‌کنید واین یک جهاد بزرگى است براى شما و خداوند شمارا انشاءالله تأیید مى‌کند. قضیه اینکه براى رفاه آنجا، براى چى آنجا، اینها همه در نظر گرفته شده است و شاید زود هم این کارها بشود. بنابراین است که در همین جهاد براى ساختن، جهاد سازندگى، به قشرهاى پائین‌تر بیشتر توجه بشود و جنوب شهرى‌ها و روستاها و اینها، بیشتر به آن توجه بشود، اینطور نیست که از آن غفلت بشود.

البته خوب یک قدرى معطلى دارد، یک قدرى مسائل مشکل‌تر که اساسى‌تر است الان در کار است. شما مى‌دانید که الان قضیه قانون اساسى در کار است، قضیه قانون اساسى، اساس حکومت اسلام است. ما اساس حکومت را باید درست بکنیم و بعد برسیم سراغ اینکه کارهاى حکومت باید چه باشد. و غالباً البته در هر انقلابى وقتى که یک پیروزى حاصل شد، آنوقت مردم متوجه به گرفتارى خودشان مى‌شوند. قبل از پیروزى توجه دارند به اینکه برسند به پیروزى وقتى که فهمیدند حالا پیروز شدند یک سستى پیدا مى‌شود، توجه به گرفتارى‌ها زیاد مى‌شود، نظیر اینکه یک قافله‌اى وقت که از این منزل مى‌خواهد به یک منزل دیگرى برود مثلاً چهار فرسخ مثل قوافل سابق تا توى راه بودند خستگى نبود همچو که مى‌رسیدند به منزل، آنجا خستگى حاصل مى‌شود، خستگى توى منزل حاصل مى‌شود. آنوقت دیگر اگر به آنها مى‌گفتند که پا شوید یک نیم فرسخ دیگر بروید نمى‌توانستند، آنجا چون رسیدند به منزل سستى مى‌کنند. قضیه انقلابات هم اینطورى است که وقتى که همه داریم با هم حرکت مى‌کنیم که آن سد را بشکنیم خسته نمى‌شویم، سستى پیدا نمى‌شود، هر چه جلو مى‌رویم قویتر مى‌شویم. وقتى که رسیدیم به یک جایى که سد را شکستیم و اعتقادمان این شد که الحمدالله پیروز شدیم، آنوقت بر مى‌گردیم سراغ اینکه زاغه نشینان وضعشان چه جورى است؟ اداره‌اى‌ها وضعشان چه جورى است؟ارتش‌ها وضعشان چه جورى است؟ مردم کوچه و بازار را باید چه کرد؟مدارس را باید چه کرد؟ اینها براى این است که ما خودمان را پیروز فرض کردیم. حالا بر مى‌گردیم به مسائل خودمان. اگر در این انقلاب درست دقت کنیم پیروزى ما در آنوقتى است که آن مسائل اصلى ما لااقل درست تحقق پیدا بکند. از مسائل اصلى ما یکیش تحقق پیدا کرده است و آن رفراندم براى جمهورى اسلامى‌است، اما