امیدوارم که ما همه جزء هیات قائمیه باشیم و همه به آن وظایفى که اسلام، قرآن، تحت لواى حضرت صاحب سلام الله علیه براى ما تعیین فرمودهاند عمل کنیم و صورت‌ها را محتواى واقعى به آن بدهیم و الفاظ را معانى حقیقى. شاید این وصفى که براى حضرت صاحب سلام الله علیه ذکر شده است دنبال همین آیه شریفه که مى‌فرماید که : قل انما اعظکم بواحده ان تقوموا لله مثنى و فرادى دنبال همین معنا باشد که همه باید قیام بکنیم قیام واحد که بالاترین قیام همان آن شخص واحد است و همه قیام‌ها باید دنبال آن قیام باشد و قیام لله باشد. خداى تبارک و تعالى مى‌فرماید که: من فقط یک موعظه دارم به شما قل انما اعظکم بواحده به امت بگو که فقط من یک موعظه دارم به شما و آن موعظه این است که قیام کنید و قیام لله باشد، قیام لله کنید. البته آن حضرت قیام لله مى‌فرمایند و آن للهى که و آن خلوصى که براى ایشان هست براى دیگران نیست لکن شیعه‌هاى بزرگوار آن حضرت هم باید پیروى از او بکنند در اینکه قیام کنند لله، براى خدا. که اگر قیام براى خدا باشد، اگر عمل براى خدا باشد، اگر نهضت براى خدا باشد، شکست ندارد، براى اینکه آن چیزى که براى خدا هست اگر در صورت هم خیال بشود که شکست خورد به حسب واقع شکست نخورده است، حضرت امیر سلام الله علیه با معاویه جنگ کردند و شکست خوردند لکن شکست نبود. این شکست صورى شکست حقیقى نبود چون قیام لله بود قیام لله شکست ندارد. تا امروز هم او غالب است، تا ابد هم او غالب است. سید الشهدا سلام الله علیه با چند نفر از اصحاب، چند نفر از ارحامشان، از مخدراتشان قیام کردند. چون قیام لله بود اساس سلطنت آن خبیث را به هم شکستند. در صورت، ایشان کشته شدند لکن اساس سلطنت را شکستند، اساس سلطنتى که مى‌خواست اسلام را به صورت سلطنت طاغوتى در آورد. خطرى که معاویه و یزید بر اسلام داشتند این نبود که غصب خلافت کردند، این یک خطر کمتر از آن بود. خطرى که اینها داشتند این بود که اسلام را به صورت سلطنت در مى‌خواستند بیاورند، مى‌خواستند معنویت را به صورت طاغوت در آورند، به اسم اینکه ما خلیفه رسول الله هستیم اسلام را منقلب کنند به یک رژیم طاغوتى. این مهم بود. آنقدرى که این دو نفر ضرر به اسلام مى‌خواستند بزنند یا زدند جلوترى‌ها آنطور نزدند. اینها اصل اساس اسلام را وارونه مى‌خواستند بکنند. سلطنت بود،