اینکه پیش من اهمیت دارد این اموال نیست، این دارائى‌هاى جنایتکاران نیست. اینکه من خیلى به آن اهمیت مى‌دهم این است که امروز که جمهورى اسلامى‌اعلام شده است و مردم ایران را از شر آنها، از شر رژیم فارغ مى‌دانند و جمهورى را اسلامى‌مى‌دانند، همه اقشار ملت خصوصاً آنهائى که در راس کار هستند، خصوصاً روحانیینى که در راس کار هستند اینها جدیت کنند به اینکه نبادا خداى نخواسته چهره جمهورى اسلام به طور قبیح بین مردم وجود پیدا کند. این اهمیت در راس همه امور این معناست. اموال چیزى نیست ببرند، بخورند یا بگیرند، یا براى مستضعفین کار بکنند، البته مى‌شود، آنکه اهمیت دارد حیثیت اسلام است که باید کوشش کرد این حیثیت را حفظ کرد. تا حالا مردم مى‌دیدند که خوب، یک دولت طاغوتى است و کارهایش کذا و کذاست. وقتى که دولت طاغوتى رفت مردم توقع دولت اسلامى‌دارند. مردم توقع دارند که حالا که نمى‌توانید همه کارها را یکدفعه اصلاح کنید لکن آنهایى که در راس کار هستند جورى نباشد که اسلام را هم مثل یک دولت طاغوتى ما عرضه بکنیم. اگر ما مسامحه کنیم در امور یا تخطى کنیم از آن مشیى که اسلام و حکومت‌هاى اسلامى‌دارد، این اسباب این مى‌شود که اسلام را ما در نظر عالم، در نظر غیر، در نظر جوان‌هاى بى‌اطلاع از اسلام، قشرهایى که اسلام را درست اطلاع بر آن ندارند در نظر اینها یک صورت طاغوتى به آن داده بشود. این شکست است که تا آخر اسلام را به شکست مى‌رساند.

دیروز به بعضى از این آقایان که اینجا بودند گفتم که آن روزى که وجهه اسلام بخواهد درش خدشه وارد بشود، آن روز است که بزرگان اسلام جانشان را دادند براى او. در زمان معاویه و در زمان پسر خلف معاویه مسأله اینطور بود که چهره اسلام را اینها داشتند قبیح مى‌کردند، به عنوان خلیفهالمسلمین، به عنوان خلیفه رسول الله آن جنایات را مى‌کردند. مجالسشان، مجالس چه بود. اینجا بود که تکلیف اقتضا مى‌کرد براى بزرگان اسلام که مبارزه کنند و معارضه کنند و این چهره قبیحى که اینها دارند از اسلام نشان مى‌دهند و اشخاص غافل ممکن است که خیال کنند که اسلام خلافتش همین است که معاویه دارد و یزید دارد، این است که خطر مى‌اندازد اسلام را و این است که مجاهده برایش