اصل قضیه مبارزه با فساد مطلقاً و با این قسم از فساد که اعتیاد باشد، هیچ اشکالى ندارد و مطلبى است که باید بشود و باید هم دولت و اشخاصى که مى‌توانند کمک کنند که این فساد برداشته شود، در این هیچ اشکالى نیست و هر عقلى و هر عاقلى این معنا را تصدیق دارد که با اینطور فسادها که جوان‌هاى ما را به نیستى تقریباً مى‌کشاند باید مبارزه بشود و آنهائى که معتاد هستند باید آنها را در مراکزى، از اعتیاد بیرون بیاورند و بالاتر، جلوگیرى از فروش و خرید و پخش اینگونه مواد بسیار لازم است، از نظر شرع، این کار هم باید بشود. من حالا کیفیت اینکه چه جور است و وضعش چه جور است اینها را دیگر من الان اطلاعى ندارم، اگر آقایان مثلاً یک برنامهاى دارند و آن برنامه موافق با مصالح است و موافق با همین قضیه است که براى جلوگیرى از اعتیاد و براى اینکه معتادین را معالجه بکنند، بسیار امر صحیحى است و لازم است. البته فساد در این مملکت هم منحصر به اعتیاد نیست، به اعتیاد و اینطور فسادها دامن زدند، زیاد کردند، اصل برنامه این بوده است که جوان ما را به فساد بکشند. اینها براى اینکه مبادا یک قدرتى یک وقتى در مقابلشان قیام کند، هر جا که احتمال قدرتى مى‌دادند آن را با تمام قوا سرکوب کردند. احتمال مى‌دادند که روحانیت جلوى آنها را بگیرد، زمان رضاخان هر که یادش است مى‌داند که با روحانیت چه کردند و بعدش هم به آن طرز نبود، به طرز شیطنت‌گرى بدترى درزمان این یکى بود. دانشگاه را احتمال مى‌دادند که یک وقتى در مقابل اینها بایستید، دانشگاه را هم با طرح‌هائى نگذاشتند که دانشگاه صحیح براى این مملکت باشد مردم را احتمال مى‌دادند که اگر اتکا بکنند به اسلام یا اتکا کنند به روحانیت بلکه بتوانند بدبین بکنند به اصل همه مکتب توحیدى و اسلامى. از این جهت تبلیغات دامنه دارى که باید گفت چند ساله طورى کرده بود که جوان‌هاى مااشخاصى که درست، به عمق مسائل سیاسى نمى‌رسیدند، اینها هم باورشان آمده بود که اسلام یا هر مکتب توحیدى بر خلاف مسیر ملت‌هاست و جلوگیرى از رشد انسانى مى‌کند، جلوگیرى از تمدن مى‌کند. اگر یادتان باشد در زمان محمدرضا و در اوائل این نهضت یک وقتى در یکى از کلامش گفت که این معممین، روحانیون مى‌خواهند که مملکت برگردد به حال سابق، حتى کسى