لازمه هر انقلابى - که شاید قابل اجتناب نباشد - این است که بعد از پیروزى یا بعد از اعتقاد به پیروزى، این مسائل شخصى پیش مى‌آید. مادامى که در حال انقلاب هست یک ملتى (هر ملتى باشد) در حال انقلاب مسائل شخصى و مسائل گروهى پیششان مطرح نیست، همه اجتماعاً رو به مقصد مى‌روند. چنانچه در انقلاب ایران ملاحظه کردید که همه قشرهاى ملت مسائل شخصى و مسائل حزبى و گروهى خودشان را کنار گذاشته بودند و رو به یک مقصد مى‌رفتند، حتى آن گروه‌هائى که موافق با نهضت هم نبودند آنها هم سکوت مى‌کردند، طرح نمى‌کردند مخالفت را براى اینکه مى‌دیدند مقابل ملت نمى‌توانند عرض وجود بکنند. لکن بعد از اینکه این پیروزى تا همین حد حاصل شد و مردم دریافتند که حریف را از میدان بیرون کرده‌اند، آن هم یک همچو حریف قدرتمندى و ریشه‌دارى که رژیم دو هزار و پانصد ساله بود، بعد که مردم احساس پیروزى کردند مثل اینکه سى و پنج میلیون جمعیت را از زندان بیرون کرده باشند. اینها از اختناق و از زورها و چپاولگرها و اینها، یکدفعه زدند بیرون و بعد از اینکه خودشان را پیروز دیدند، این معنائى که لازمه انقلاب است در ایران هم حاصل شد و آن اینکه بعد از انقلاب توجه مى‌شود به خواست‌هاى شخصى. در حال انقلاب اصلا صحبت مسکن هیچ مطرح نبود که مسکن کى دارد، کى ندارد حتى آن زاغه‌نشین‌ها هم آنطورى که یک وقت نشان دادند، آنها هم در مصاحبه گفت یکیشان که ما صبح که مى‌شود همه‌مان با هم مى‌رویم براى تظاهر. اصلا مطرح نبود که کسى مسکن دارد یا ندارد، کسى فلان احتیاج را دارد، فلانکس حقوقش کم است، زیاد است، این حرف‌ها اصلش در حال انقلاب مطرح نیست و در ایران هم دیدید که نبود. اما مع‌الاسف در ایران قبل از اینکه ما به پیروزى نهائى برسیم این پیروزى نیم‌رس اسباب این معنا شد که مردم، گروه‌ها متوجه به مسائل شخصیه شدند و توجه به آن نابسامانى‌هائى که در رژیم گذشته باقى گذاشته بود و آن گرفتارى‌هائى که براى همه قشرها بود و از ارث همان رژیم سابق بود. این توجه یک جهت شد که مردم از آن وحدت کلمه و از آن توجه خاصى که همه با هم داشتند بیرون آمدند.