همانطورى که انقلاب اسلامى ما وجهه‌هاى مختلف دارد: انقلاب براى برانداختن رژیم فاسد، انقلاب براى بپا داشتن رژیم حق، و امید است که انقلاب براى ساختن انسان و یک مملکت انسانى، پاسداران هم باید پاسداریشان به طرز و شکل انقلاب باشد. تا آنوقت که انقلاب براى شکستن سد رژیم بود، پاسداران، پاسداران آن انقلاب بودند، یعنى آن جهت انقلاب باید قیام کنند و کردند و فریاد زدند و مقابله کردند با همه جنود ابلیسى و بحمدالله از این جهت در انقلاب پیروز شدید. لکن انقلاب یک جهتش پیروز، آن هم نه تمام پیروز، بیشتر این سد از بین رفته است و ریشه‌هاى مختصرى مانده است که امید است از بین برود. انقلاب براى تحقق حکومت عدل و جمهورى اسلامى که قدم بعد است، پاسدارها هم باید از این معنا پاسدارى کنند و همه باید پاسدارى بکنند، همه پاسدار اسلام و حکومت حق باید باشید در اینجا پاسدارى این است، که این حکومت، حکومت عدل باشد، پاسدارى از عدالت باشد. پاسدارى از عدالت این است که پاسدار خودش داراى عدالت باشد تا بتواند پاسدارى از عدالت کند. اگر خداى نخواسته یک گروهى در جامعه ما داراى عدالت نیستند و همانطورى که دستگاه سابق، دستگاه تعدى و ظلم و تجاوز به مردم بود، این گروه یا این پاسدار یا این جمعیت هر کس باشد، این هم تا آن اندازه که دستش مى‌رسد همان کارهاى رژیم سابق را مى‌کند، این پاسدار نمى‌تواند باشد. اگر فرض کنید که ماها که مدعى هستیم پاسدار اسلام هستیم و در این انقلاب، این جهت انقلاب که بر قرارى حکومت عدل اسلامى‌است اگر بنا باشند ما مدعى پاسدارى هستیم از انقلاب (لکن از آنجائى که خراب کردن و زدن و کشتن، کشته شدن بود، درست آمدیم و به انقلابمان وفادار بودیم) اما در این مرحله که مرحله سازندگى یک حکومت عدل اسلامى‌است، خداى نخواسته پاسداریمان از یک همچو حکومت عدل اسلامى به طور صحیح نباشد، یعنى خودمان در این مرحله انقلابى نباشیم، در این مرحله خودمان را نساخته باشیم که موصوف به عدالت باشیم، که پاسدار عدالت باشیم، پاسدار حکومت عادلانه چنانچه اگر حکومت ما هم یک حکومت عدل نبود نمى‌توانیم بگوئیم که این جهت انقلاب ما تحقق پیدا کرده است، که جهت حکومت عدل اسلامى بود. اگر در ادارات ما، در بازارها، در سایر جاهاى دیگرى که این افراد ایرانى نشیمن دارند و مشغول به کارهاى خودشان‌