مهم در دانشگاه‌ها، دانشسراها، تربیت‌هاى معلم، تربیت‌هاى دانشجو، این است که همراه با تعلیمات و تعلمات، تربیت انسانى باشد. چه بسا اشخاصى که در علم به مرتبه اعلا رسیده‌اند لکن تربیت انسانى ندارند، که یک همچو اشخاصى ضررشان بر کشور، ضررشان بر ملت، ضررشان بر اسلام، از دیگران زیادتر است.

آن کسى که دانش دارد لکن دانشش توام با یک تهذیب اخلاق و یک تربیت روحى نیست. این دانش موجب این مى‌شود که ضررش بر ملت و کشور زیادتر باشد از آنهائى که دانش ندارند. همین دانش را یک شمشیرى مى‌کند در دست خودش و با آن شمشیر دانش ممکن است که ریشه یک کشور را از بین ببرد و قطع کند.

نوک تیز حمله اجانب همیشه متوجه دو قشر روحانى و دانشگاه بوده است

اینکه خارجى‌ها، کارشناش‌هاى اجانب، آنهائى که مى‌خواستند این مملکت‌ها را غارت کنند عنایت زیادشان به دو جبهه بود، یکى جبهه روحانیون، یکى جبهه دانشگاه‌ها، براى همین نکته بود که این دو جبهه اگر چنانچه یک تربیت صحیح بشوند که در پهلوى علم، تربیت و عمل صحیح باشد، آنها این معنا را فهمیدند که اگر این دو جبهه به آنطورى که باید باشد، بشود، دست آنها از منافع کوتاه خواهد شد.

اگر یک دانشگاه صحیح ما داشته باشیم یا یک جبهه روحانى به تمام معنا روحانى داشته باشیم، نخواهد اجازه داد به اجانب که همه حیثیت یک مملکت را از بین ببرند، از این جهت چون این دو جبهه را آنها براى خودشان خطر مى‌دانستند، حمله‌شان به این دو جبهه بود منتها فرم حمله شان فرق داشت. در زمان رضاخان که من یادم است و اکثر شما یادتان نیست، در آن زمان با سرنیزه حمله مى‌کردند و لهذا حمله مى‌کردند مدارس را، افراد را مى‌گرفتند مى‌بردند، عمامه‌ها را بر مى‌داشتند، لباس‌ها را مى‌کندند، مدرسه‌ها را مى‌بستند، مساجد را تعطیل مى‌کردند، مجالس را تعطیل مى‌کردند، مجالس وعظ و روضه و اینها را بکلى از بین بردند، به خیال اینکه با این فرم مى‌شود از بین برد. منتها در دانشگاه چون انعکاس‌