انقلاب‌هائى که در دنیا واقع مى‌شود دو جور است. یک انقلابى، انقلاب اسلامى است و یک انقلاب غیر اسلامى. انقلاب اگر انقلاب غیر اسلامى‌باشد، این انقلاب بعد از انقلاب دیگر بند و بارى در کار نیست و هر طورى که مى‌خواهند با مردم عمل مى‌کنند، مهارى در کار نیست. لکن انقلاب اگر اسلامى باشد یعنى متکى به ایده اسلام، متکى به احکام اسلام باشد این باید از اول انقلاب تا آخر ابد که این انقلاب آثارش هست این اسلامى‌باشد و تحت احکام اسلام. ملت ما تا اینجا آمده است و بحمد الله با پیروزى به اینجا رسیده است لکن پیروزى این نیست که مافقط طاغوت را از بین ببریم پیروزى اصیل آن است که ما بتوانیم متبدل بشویم به یک موجود انسانى، الهى، اسلامى که همه کارهایمان، همه عقایدمان، همه اخلاقمان، همه اسلامى باشد.

اصل، محفوظ ماندن مکتب است نه به دست آوردن پیروزى ظاهر

الان چشم همه متفکرین دنیا تقریباً دوخته شده است به ایران و توجه به این الان هست که آیا این ایرانى‌ها که به این پیروزى رسیدند و مدعى هستند به اینکه اسلام بالاترین مکتب است، اسلام از همه مکتب‌هاى عالم منزه‌تر است، آیا این مردمى که این ادعا را دارند، اینها چه جور هستند الان؟ الان که جمهورى اسلامى در ایران مستقر شده است یعنى رژیم الان رژیم جمهورى اسلامى است، آیا این نظام اسلامى در ایران چه اثرى داشته است؟ همان مسائل سابق است منتها مهره‌ها تفاوت کرده است؟ آن روز مأمورین انتظامى و مأمورین دولتى، آنها ظلم مى‌کردند و حالا پاسداران اسلامى و مردم اسلامى و بازار اسلام ظلم مى‌کنند؟ فقط اسم تغییر کرد و افراد تغییر کردند لکن مطلب باقى است و مطالب باقى است؟ یا خیر، آن هم، محتوا هم تغییر کرده است؟ من خوف این را دارم که در دنیا یک شکست بزرگ بخوریم و آن شکست مکتبمان باشد. من از این بسیار خوف دارم. شکست ما اگر مکتبمان محفوظ باشد و شکست بخوریم اشکالى در کار نیست، بسیارى از اولیاء خدا در مقابل غیر، شکست خوردند اما مکتبشان محفوظ بود. اگر خداى نخواسته ما پیروز بشویم به این معنا که آن دستهاى از