من به طور کلى مسائل را طرح مى‌کنم، افراد چطور هستند من اطلاعى ندارم. به طور کلى در هر کشورى مطبوعات آن کشور و تلویزیون و رادیو آن کشور باید در مسیر آن ملت و در خدمت ملت باشد. مطبوعات باید ببیند که ملت چه مى‌خواهد، مسیر ملت چیست، روشنگرى از این طریق داشته باشد و مردم را هدایت کند. اگر مطبوعاتى پیدا بشود مسیر آنها بر خلاف مسیر ملت است، راهى که آنها مى‌روند غیر از راهى است که ملت مى‌رود و این بر فرض اینکه ملت هم و دولت هم اجازه بدهند که بنویسند و بگویند، لکن مورد تأیید این ملت نمى‌تواند باشد و نباید آن را حساب کرد که یک رسانه ملى است و یک روزنامه کشورى و ملى است و اگر خداى نخواسته در نوشتن و ننوشتن، نوشتن مقالات انحرافى و ننوشتن مقالاتى که در مسیر ملت است این نحو عمل بکنند، این به نظر مى‌آید که توطئه در کار باشد، این غیر از آزادى مطبوعات است.

آزادى واقعى یعنى اجراى قوانین اسلام‌

آقایانى که اسم از آزادى مى‌آورند، چه آقایانى که داخل در مطبوعات هستند و چه قشرهاى دیگرى فریادى از آزادى مى‌زنند، اینها آزادى را درست بیان نمى‌کنند یا نمى‌دانند. در هر مملکتى آزادى در حدود قانون است، در حدود قوانین آن مملکت است. مردم آزاد نیستند که قانون را بشکنند. معنى آزادى این نیست که هر کس بر خلاف قوانین، بر خلاف قانون اساسى یک ملت، برخلاف قوانین ملت هم هر چه دلخواهش مى‌خواهد بگوید. آزادى در حدود قوانین یک مملکت است. مملکت ایران مملکت اسلامى‌است و قوانین ایران قوانین اسلام است. در قانون اساسى زمان سابق هم این معنا که هر چه بر خلاف قانون اسلام باشد قانونى نیست و قانون باید موافق با قوانین اسلام باشد، هست و هر قانونى که در ایران، قانون اساسى که در ایران بخواهد قانونیت داشته باشد، نمى‌تواند قانونى باشد که بر خلاف گفته پیغمبر اسلام، بر خلاف گفته قرآن باشد. پس آزادى که گفته مى‌شود که مطبوعات آزادند، بیان آزاد است اینها معنایش این نیست که مردم آزادند که هر کارى مى‌خواهند بکنند مثلاً آزادند دزدى بکنند، آزادند به فحشا بروند، آزادند مراکز فحشا درست کنند. این آزادى، آزادى غربى است (البته به