این دیانت اسلام و قدرت ایمان بود که حتى بچه‌هاى خردسال ما را جلوى تانک و توپ برد. من وقتى در پاریس مى‌شنیدم که در تمام قراء و قصبات ایران، در تمام اقشار ملت، زن و مرد، بزرگ و کوچک، دبستانى و دبیرستانى و دانشگاهى، روحانى عالیقدر و سایر طبقات، همه با هم یک مطلب را مى‌گفتند، آنجا فهمیدم که دست غیب در کار است. شعاع افعال انسان (هر انسانى باشد) یک حدودى دارد. یک نفر ممکن است یک خانه را بتواند متبدل کند به یک وضعى، یک محله را، یک شهر را، یک استان را، یک قشر را. اما انسان نمى‌تواند تمام سى و چند میلیون جمعیت، با افکار مختلفه و شغل‌هاى مختلفى که دارند و امکنه مختلفه و از هم دور همه یک شعار بدهند، از بچه دبستانى تا بیمارستانى و پیر مردهاى بیمارستانى، همه دنبال یک مطلب باشند. آن نمى‌شود الا اینکه یک عنایت غیبى در کار باشد. آن که بود این دست غیبى بود و این عنایت الهى بود که یک ملتى که هیچ نداشت، بر یک قدرت‌هائى که همه چیز داشتند غلبه کند. این همان قدرت صدر اسلام بود که یک عده از اعرابى که هیچ وسیله نداشتند، هر چندتایشان یک شمشیر، یک شتر داشت غلبه کنند بر تقریباً تمام معموره دنیا در آنوقت، بر آن قدرت‌هاى بزرگ سلطنتى ایران و روم این نبود الا قدرت الهى و تأییدات غیبى. این را از تأییدات الهى و غیبى بدانید نه از شخص، نه از مثل من که حقیر هستم و خدمتگزار شما. و این معنایى که حاصل شده است و باید بگویم یک عنایتى از خداى تبارک و تعالى به این ملت شده است این هدیه خداى تبارک و تعالى راحفظ کنید. این یک هدیه غیبى بود که به ما داده، این آزادى که الان به ما داده است و دست ستمکارها را کوتاه کرده است و این استقلالى که خداى تبارک و تعالى به ما داده است و دست اجانب را کوتاه کرده است، این براى خاطر آن قدرت ایمان و وحدت کلمه و توجه به خداى تبارک و تعالى بود که دست عنایت حق تعالى بر سر این ملت سایه افکند و این پیروزى حاصل شد.