يكصد و هشتاد پرسش و پاسخ - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٣١ - ١٣٦- فلسفه تحريم ازدواج با محارم چيست؟

بيمارى‌هاى ارثى را تشديد مى‌نمايد [١] ولى اين مسأله اگر در خويشاوندان دور مشكلى ايجاد نكند (همانطور كه غالباً نمى‌كند) در خويشان نزديك كه‌ «همخونى» شديدتر است مسلماً توليد اشكال خواهد كرد.

بعلاوه در ميان محارم جاذبه و كشش جنسى معمولًا وجود ندارد زيرا محارم غالباً با هم بزرگ مى‌شوند و براى يكديگر يك موجود عادى و معمولى هستند و موارد نادر و استثنائى نمى‌تواند مقياس قوانين عمومى و كلى گردد و مى‌دانيم كه جاذبه جنسى، شرط استحكام پيوند زناشوئى است، بنابراين اگر ازدواجى در ميان محارم صورت گيرد، ناپايدار و سست خواهد بود.

سپس به محارم رضاعى اشاره كرده و مى‌فرمايد: وَ أُمَّهاتُكُمُ اللَّاتِي أَرْضَعْنَكُمْ وَ أَخَواتُكُمْ مِنَ الرَّضاعَةِ: «و مادرانى كه شما را شير مى‌دهند و خواهران رضاعى شما بر شما حرامند».

گرچه قرآن در اين قسمت از آيه، تنها به دو دسته يعنى خواهران و مادران رضاعى اشاره كرده ولى طبق روايات فراوانى كه در دست است، محارم رضاعى منحصر به اينها نيستند، بلكه طبق حديث معروف كه از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده‌

«يحرم من الرضاع ما يحرم من النسب»

: «تمام كسانى كه از نظر ارتباط نسبى حرامند از نظر شيرخوارگى نيز حرام مى‌شوند».

البته مقدار شيرخوارگى كه تأثير در محرميت مى‌كند و همچنين شرائط و كيفيت آن، ريزه‌كاريهاى فراوانى دارد كه در كتابهاى فقهى آمده است.

فلسفه تحريم محارم رضاعى‌ اين است كه پرورش گوشت و استخوان آنها با

[١]- البته در اسلام ازدواج عموزاده‌ها و مانند آن با يكديگر تحريم نشده زيرا همانند ازدواج با محارم نيست و احتمال بروز حوادثى در اين گونه ازدواجها كمتر است و ما خود شاهد موارد زيادى از اين گونه ازدواج‌ها بوده‌ايم و فرزندانى كه ثمرات اين ازدواجها بوده‌اند سالم و از نظر فكرى پراستعداد بوده‌اند.